خیلی دور... خیلی نزدیک...

2007-07-19T12:35:00.000+03:30

چرا توقف کنم؟ چرا؟
افق عمودی است و حرکت، فواره وار.

و سوسک... آه
وقتی که سوسک سخن می گوید
چرا توقف کنم؟

همکاری حروف سربی بیهوده است
همکاری حروف سربی
اندیشه ی حقیر را نجات نخواهد داد

من از سلاله درختانم
تنفس هوای مانده ملولم می کند

پرنده ای که مرده بود به من پند داد که پرواز را بخاطر بسپارم
...
طبیعی است که آسیاب های بادی می پوسند
چرا توقف کنم؟
...
در سرزمین قد کوتاهان
معیارهای سنجش
همیشه بر مدار صفر سفر کرده اند
چرا توقف کنم؟

2007-07-13T15:25:00.000+03:30

"در حق انسانهایی که دوستشان دارم، آرزوی رنجوری، پریشانی، بیماری، بدرفتاری و آزردگی می کنم. آرزو می کنم آنها با خودخوارشماری ژرف، عذاب بی اعتمادی به خود، و بدبختی شکست خوردگان ناآشنا نمانند."(نیچه- اراده معطوف به قدرت)

...
نیچه سعی می کرد این عقیده را تصحیح کنده که رضایت خاطر یا باید به آسانی حاصل شود یا اصلا حاصل نشود. این عقیده آثار ویرانگری دارد، زیرا سبب می شود به طور نابهنگام از چالش هایی که می توانیم برآنها غلبه کنیم، کنار بکشیم. البته فقط در صورتی می توانیم به این چالش ها غلبه کنیم که خود را برای دشواریهایی آماده کرده باشیم که به حق تقریبا لازمه ی تمام چیزهای ارزشمند هستند.
...
به روایت نیچه، مسیحیت از افکار بردگان ترسوی امپراطوری روم نشئت گرفته است... مسیحیان خواستند از مولفه های واقعی رضایت خاطر( مقام و منصب، رابطه ی جنسی، مهارت عقلانی و فکری، خلاقیت) بهره‌مند شوند ولی شجاعت نداشتند سختی هایی را تحمل کنند که لازمه ی این چیزهای خوب است. بنابراین عقیده ی ریاکارانه ای را رواج دادند که همان چیزی را لعن و نفرین می کرد که دوست داشتد و به آن متمایل بودند ولی آنقدر ضعیف بودند که نمی توانستند برای کسب آن مبارزه کنند، و همزمان چیزی را می ستودند که دوست نداشتند ولی تصادفا از آن بهره مند بودند.

ضعیف بودن به "خوب بودن"، حقارت به "فروتنی"، فرمانبرداری از افراد موردتنفر به "اطاعت"، و ناتوانی از انتقام گیری به "بخشایش" بدل شد. به هر احساس ضعفی، روکشی از نامی تطهیرکننده دادند و آنر چنین به شمار آوردند:" عملی اختیاری، چیزی خواستنی، انتخابی، نوعی عمل، نوعی موفقیت".
مسیحیان معتاد به "مذهب راحت طلبی" ، در نظام ارزشی خود به چیزی اولویت دادند که آسان بود نه مطلوب. و به این ترتیب زندگی را از قوایش تهی ساختند.

داشتن دیدگاه مسیحی درمورد "سختی" محدود به مسیحیان نیست. به نظر نیچه این امر نوعی امکان روانشناختی همیشگی است. همه ی ما در چنین مواردی مسیحی می شویم: وقتی نسبت به چیزی ابراز بی تفاوتی می کنیم که در خفا به آن مشتاقیم اما از آن بی بهره هستیم؛ وقتی سرخوشانه می گوییم به عشق یا مقام، پول یا موفقیت، خلاقیت یا تندرستی احتیاج نداریم، در حالی که طعم تلخی گوشه ی دهانمان را جمع می کند...

نیچه می خواست چگونه با مشکلات خود روبرو شویم؟ او از ما می خواست همچنان به چیزهای مورد علاقه خود عشق بورزیم، حتی وقتی آنها را در اختیار نداریم و ممکن باشد که هرگز هم به آنها دست پیدا نکنیم. به عبارت دیگر در برابر وسوسه ی تحقیر و شریرانه نامیدن خوبی هایی که دسترسی به آنها دشوار است مقاومت کنیم.

شاید زندگی بسیار سوزناک خود نیچه بهترین مثال این الگوی رفتاری باشد... او به شدت مبارزه کرد تا خوشبخت شود، ولی هرگاه شکست خورد مخالف چیزی نشد که زمانی به آن مشتاق بود. او به چیزی متعهد ماند که به نظرش مهم ترین ویژگی انسانی شریف بود: این که کسی باشد که " هرگز انکار نمی کند".

برگرفته از کتاب "تسلی بخشی های فلسفه"

پی نوشت: احتمالا شما هم جملاتی از نیچه در ذهن دارید که با مدعای پاراگراف آخر متناقضه. به گمانم مهم نیست. و مگر نه این که آواز های آدمی همیشه از زندگیش زیباتره... ؛)

2007-06-30T20:04:00.000+03:30

...
اکنون دیگر
دیگر چگونه یک نفر به رقص بر خواهد خاست
و گیسوان کودکیش را
در آبهای جاری خواهد ریخت
و سیب را که سرانجام چیده است و بوییده است
در زیر پا لگد خواهد کرد؟

ای یار ای یگانه ترین یار
چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند.
...
انگار
آن شعله بنفش که در ذهن پاک پنجره ها میسوخت
چیزی به جز تصور معصومی از چراغ نبود.

در کوچه باد می اید
و این ابتدای ویرانیست
آن روز هم که دست های تو ویران شدند باد می آمد
...
من سردم است
من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد
ای یار ای یگانه ترین یار " آن شراب مگر چند ساله بود؟"

نگاه کن که در اینجا
زمان چه وزنی دارد
و ماهیان چگونه گوشتهای مرا می جوند
چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه میداری ؟
...
خطوط را رها خواهم کرد
و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کرد
و از میان شکلهای هندسی محدود
به پهنه های حسی وسعت پناه خواهم برد
من عریانم عریانم عریانم
مثل سکوتهای میان کلام های محبت عریانم
و زخم های من ...
سلام ای شب معصوم!
میان پنجره و دیدن
همیشه فاصله ای ست
چرا نگاه نکردم ؟
...
تمام لحظه های سعادت می دانستند
که دست های تو ویران خواهد شد
و من نگاه نکردم
...
آیا دوباره گیسوانم را
در باد شانه خواهم زد ؟
آیا دوباره باغچه ها را بنفشه خواهم کاشت ؟
و شمعدانی ها را
در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت ؟
آیا دوباره روی لیوان ها خواهم رقصید ؟
آیا دوباره زنگ در مرا بسوی انتظار صدا خواهد برد ؟
به مادرم گفتم:" دیگر تمام شد"
گفتم:" همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد
باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم"
...
من از کجا می آیم ؟
من از کجا می آیم
که این چنین به بوی شب آغشته ام؟
هنوز خاک مزارش تازه است
مزار آن دو دست سبز جوان را میگویم ...
...
نگاه کن که در اینجا
چگونه جان آن کسی که با کلام سخن گفت
و با نگاه نواخت
و با نوازش از رمیدن آرمید،
به تیر های توهم
مصلوب گشته است.
و جای پنج شاخه ی انگشتهای تو
که مثل پنج حرف حقیقت بودند
چگونه روی گونه او مانده ست

سکوت چیست، چیست، چیست ای یگانه ترین یار ؟
سکوت چیست به جز حرفهای نا گفته
من از گفتن می مانم اما زبان گنجشکان
زبان زندگی جمله های جاری جشن طبیعت ست
زبان گنجشکان یعنی : بهار. برگ . بهار
زبان گنجشکان یعنی : نسیم .عطر . نسیم
...
سلام ای غرابت تنهایی
اتاق را به تو تسلیم میکنم
...
ایمان بیاوریم
ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد
ایمان بیاوریم به ویرانه های باغ تخیل
به داسهای واژگون شده ی بیکار
و دانه های زندانی
نگاه کن که چه برفی می بارد ...

شاید حقیقت آن دو دست جوان بود، آن دو دست جوان
که زیر بارش یکریز برف مدفون شد
و سال دیگر، وقتی بهار
با آسمان پشت پنجره هم خوابه میشود
و در تنش فوران میکنند
فواره های سبز ساقه های سبکبار
شکوفه خواهد داد ای یار ای یگانه ترین یار

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد ...

درست نمی دونم دیشب چند بار این شعر رو خوندم تا خوابم برد... واقعا که شاعرها چقدر زندگی کرده ن... مگر نه، ای یار ای یگانه ترین یار...؟

2007-06-28T14:48:00.000+03:30

Somebody wake me up from this bitter dream…

2007-06-22T16:44:00.000+03:30

در دل من چیزیست
مثل یک بیشه ی نور
مثل خواب دم صبح
وچنان بی تابم
که دلم می خواهد
بدوم تا ته دشت
بروم تا سر کوه
دورها آواییست که مرا می خواند...*

در زندگی لحظاتی هست... لحظاتی که میل به زندگی در وجود آدم، در روحش و در تک تک سلولها ش فوران می کنه. لحظاتی پر از خواستن و خاستن. انگار که همون آن به دنیا اومده باشی، ناگهان دنیا و هر چه که در اوست، که تا پیش از این مثل یه تصویر سیاه و سفید خسته کننده از کنارش رد می شدی، رنگ می گیره. از یه چاله ی آب بدبو و ناچیز که حتی انگیزه نداری سنگی در اون بندازی، به دریای خروشان و بی مرزی تبدیل میشه که دلت میخواد با همه وجود بهش تن بدی و تا هر جا که رسیدی، بری. در این لحظات، مثل وقتهایی که از یه خواب آزار دهنده بیدار شده باشی احساس سرخوشی می کنی. ناگهان خودت رو با یه فرصت عجیب و استثنایی به نام زندگی مواجه می بینی که می تونی هر کاری باهاش بکنی. چقدر فرصت و چقدر امکان! چه زیبایی ها که ندیده و نشنیده و لمس نکرده ای... چه دانش ها و فرزانگی ها که کسب نکرده ای... چه لذت ها و رنج ها که نبرده ای... چه آرزوها که فراموش کرده ای... دلت میخواد از اعماق وجود زندگی رو در آغوش بکشی. وقتی می خندی، وقتی میخوابی، وقتی کار می کنی، وقتی گریه می کنی، وقتی فقط نگاه می کنی یا می شنوی، هر وقت و در هر حال حواست هست که با تمام وجود در اون موقعیت حاضر باشی و رمز اون لحظه رو کشف کنی- این ترکیب برام آشناست؛ شاید جایی خونده مش- .

پیش از آن که آخرین نفس را بر آرم،
پیش از آن که پرده فرو افتد،
پیش از پژمردن آخرین گل،
برآنم که زنده گی کنم؛
بر آنم که عشق بورزم؛
بر آنم که باشم...

در این دنیای ظلمانی،
در این روزگار سرشار از فجایع،
در این دنیای پر از کینه،
نزد کسانی که نیازمند من اند؛
کسانی که نیازمند ایشان ام؛
کسانی که ستایش انگیزند؛
تا دریابم ؛
شگفتی کنم؛
باز شناسم؛
که می توانم باشم؛
که می خواهم باشم...

تا روزها بی ثمر نماند؛
ساعت ها جان یابد؛
لحظه ها گران بار شود؛
هنگامی که می خندم؛
هنگامی که می گریم؛
هنگامی که لب فرو می بندم...

در سفرم به سوی تو،
به سوی خود،
به سوی خدا،
که راهی است ناشناخته، پر خار، ناهموار،
راهی که باری در آن گام می گذارم،
قدم نهاده ام،
و سر بازگشت ندارم
بی آن که دیده باشم شکوفایی گلها را؛
بی آن که شنیده باشم خروش رودها را؛
بی آن که شگفت درآیم از زیبایی حیات...

اکنون مرگ می تواند فراز آید.
اکنون می توانم به راه افتم؛
اکنون می توانم بگویم زندگی کرده ام.**

*سهراب سپهری
**مارگوت بیکل/ ترجمه احمد شاملو

2007-05-22T14:46:00.000+03:30

پطرس نادان، هیچ فکر نمی‌کرد اگر یک لحظه از جاش تکون بخوره سیل به این بزرگی ایجاد میشه... کاش از همون اول، اصلا به فکر فداکاری نمی‌افتاد.

2007-05-05T22:39:00.001+03:30

... آه تا کی باید از مرارت آفتاب بگوئی و شبهائی که نمیخوابیدی و آتش را پرستاری میکردی؟

ما همه عمر بر آب می‌رفتیم و جامه‌مان را خشک می‌ساختیم. غافل از اینکه خاکستر خیسی بیش نبودیم.

بگذار برایت بگویم: روزی برای نوشتن حاشیه ای بر ماه، پروانه می شدیم. پروانه ای که بال‌هایش را باد برد. آنچه ماند کرم لاغری بود در همسایگی بارانهائی که فقط آرزوهای آدمی را خیس میکنند.

2007-03-26T21:59:00.000+03:30

ما که می دانیم...
آدمی
اگر خانه زادِ ستاره ی صبح هم باشد
همیشه
آوازهایش از زندگیش زیبا تر است...

2007-03-18T15:06:00.000+03:30

به بهانه ی یک آغاز

یک سال دیگه هم فرصت زندگی پیدا کردیم. رفتیم و بازگشتیم. یافتیم و نیافتیم. خندیدیم و گریستیم. بین هشیاری و ناهشیاری نوسان کردیم. نزدیک شدیم و دور هم. رنج بردیم و لذت هم. سکوت کردیم و فریاد هم.

این هم از عمر شبی بود که حالی کردیم...

2007-02-13T00:02:00.000+03:30

داستان زندگی
یه تعبیر جالب – شاید جالب ترین تعبیری- که اخیرا شنیده ام و گویا از مولاناست، تعبیر کردن آدم به پادشاهیه که به خواب رفته، و خواب می بینه که رعیته. و تو خواب، داره در آرزوی پادشاهی می سوزه... فقط کافیه کسی یا چیزی یه جوری از خواب بیدارش کنه.

پس نوشت
برداشت من از این تشبیه اینه:
چیزهایی که ما در پی شون هستیم و شاید همه‌ی خواستن ها و حرکت های آدمی رو به نوعی بشه به اینها مربوط کرد، مثل زیبایی، جاودانگی، دانایی و... (که انگار صورتهای متنوع یک چیز واحد هستند)، دور از ما و بیرون از ما نیستند، که اگر اینو بدونیم راههای دور نمی ریم و بلاهای عجیب و غریب به سر خودمون نمیاریم و تن و جان عزیز رو بیهوده رنجور و فرسوده نمی کنیم.
منو یاد داستان "کیمیاگر" می اندازه. و یاد اون غزل "سالها دل طلب جام جم از ما می کرد... وانچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد".

2006-12-29T14:39:00.000+03:30

بازی یلدا!
چه چیزی میتونم در مورد خودم بگم که کسی ندونه؟ اونم نه یکی که پنج تا! به نظرم جالب ترینش اینه که هیچ چیز خصوصی خاصی در زندگیم ندارم؛ تکه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی...
اما به خاطر تعهد اخلاقی ای که دعوت این انسان نیک در من ایجاد کرده یه تلاشی می کنم:

جهش. کلاس دوم دبستان رو جهشی خوندم، و یک سال هم پشت کنکور موندم که جلو افتادگیم خنثی شد!

ریاضی. کلاس چهارم دبستان یه بار سر درس ریاضی انقدرعبارت "از ریاضی بدم میاد" رو تکرار کردم که معلم بهم گفت "می تونی از کلاس بری بیرون". الان یکی از مهم ترین علاقه مندی هام ریاضیات و حل مساله است و رشته تحصیلیم (کنترل) رو که پایه ش ریاضیاته، خیلی دوست دارم .

شجاعت. یه بار به جای یکی از دوستانم تو یه دانشگاه دیگه امتحان دادم!

ترس. با شنیدن این کلمه ، یه خاطره ی تیکه پاره از یکی از اولین حمله های هوایی به تهران یادم میاد .تو خیابون بودیم که یه صدای وحشتناک اومد. برق قطع شد . شیشه شکست. تو تاریکی هر کس به یه طرف فرار می کرد. یادمه که از ترس تمام بدنم می لرزید. به خاطر ریشه های خوزستانیم، خاطره های متقدم و متاخر متعدد دیگه ای هم از حمله های زمان جنگ و اعلام وضعیت قرمز یادم میاد اما این یکی خیلی زنده س.

طبیعت. تشنه ی طبیعتم و ستایشش می کنم. خونه رویاهای من تو یه مزرعه س! امیدوارم روزی جرات و موقعیتش رو پیدا کنم که از تهران، شهری که زشتی، شلوغی و آلودگیش حالم رو بد می کنه، بگریزم.

بهاره رضا. دوست عزیزی که مدتهاست ندیدمش. تا بحال با هیچکس به اندازه ی او احساس نزدیکی ارزشمند و بدون نگرانی نکرده ام. هم از مختصات اون زمانم، و هم از مختصات فعلیم او رو انسان رشدیافته ای می بینم. در موردش حرف برای گفتن زیاد دارم اما بیش از اون، خیلی دوست دارم ببینمش.

2006-12-08T11:49:00.000+03:30

یک انتخاب بی بازگشت:
بهشت ناآگاهی
یا برزخ توهم دانایی؟

2006-12-05T16:20:00.000+03:30

دو نقل قول؛

اول:
" اگه خداوندی وجود داشته باشه، مرگ پایان همه چیز نخواهد بود و در این شرایط اگه من همه ی عمرم را با فرض نبود او زندگی کنم دست به ریسک بزرگ و خطرناکی زده‌ام. من این خطر را با پوست و گوشت و استخوانم حس می کنم."
دوم:
"اگه خداوندی نباشه مرگ پایان همه چیزه و در آن صورت زندگی کردن با فرض وجود خداوند که نتیجه اش دوری جستن از بسیاری لذتهاست، با توجه به اینکه ما فقط یکبار زندگی می کنیم واقعا یک باخت بزرگه."*

به نظرم، میشه این دو عبارت رو این‌طوری ویرایش کرد:

اگه خداوندی وجود نداشته باشه، زندگی کردن با فرض وجود او، مثل هر انتخاب دیگه‌ای، آدم رو ملزم به رعایت قواعدی می‌کنه. تفاوت در شکل ظاهری قواعده، نه در روح اون ها، که محدودیت زا هستند.

اگه خداوندی وجود داشته باشه، زندگی کردن با فرض نبود او، یعنی به تنهایی بر دوش کشیدن بار هستی ناپایدار، تصادفی و فانی آدمی. یعنی دور موندن از لذت احساس وجود او، لمس او، چشیدن او، بوییدن او، خندیدن با او، گریستن در آغوش او، جستجوی او... لذت معنی دار شدن زندگی با امید رسیدن به او.
زندگی کردن با فرض نبود او، یعنی رنج ابدی ناشی از درک چنین باخت بزرگی، بعد از مرگ. یعنی رنج در زندگی و رنج بعد از مرگ. یعنی یک باخت بزرگ. خطری که من با پوست و گوشت و استخوانم حس می کنم، اینه.

*نقل قول‌ها از از کتاب "روی ماه خداوند را ببوس" هستند.

2006-11-28T15:18:00.000+03:30

به بهانه ی بازگشت

برای این که
خودفراموشی های طولانی
دلتنگی های بی دلیل و با دلیل
"چرا" ها و "که‌چی" ها و "تاکِی" ها و ...
ندانستن ها، نتوانستن ها، نشدن ها، نبودن ها، ندیدن ها و همه نه و نه و نه و ... های دیگه
از آدم،
کلاف سردرگمی نسازه...
برای بودن، برای توانایی ادامه دادن؛

شاید
باید
گاهی
خودت رو پیش کسی باز کنی
باز...رها...
بی ترس و ملاحظه و نگرانی
که مبادا باز شدنت باعث حقیر شدنت بشه
که مبادا او به تو آلوده بشه...

تا شاید - به قول شاعر- اندک آرامشی در واپسین ساعات روزی پادرگریز... اندک آرامشی در فاصله‌ی روزها...فراز آید.

التماس دستم را بپذیر، شنوای دانا...

2006-11-16T15:10:00.000+03:30

به عالیه‌ی نجیب و عزیزم؛
می‌پرسی با کسالت و بی‌خوابی شب چطور به سر می‌برم؟ مثل شمع، همین که صبح می‌رسد خاموش می‌شوم و با وجود این، استعداد روشن شدن دوباره در من مهیا است.
بالعکس، دیشب را خوب خوابیده‌ام. ولی خواب را برای بی‌خوابی دوست می‌دارم. دوباره حاضرم، من هرگز این راحت را به آنچه در ظاهر ناراحتی به نظر می‌آید ترجیح نخواهم داد. در آن راحتی دست تو در دست من است و در این راحتی... آه! شیطان هم به شاعر دست نمی‌دهد، مگر این که در این تاریکی شب خیالات هراس‌ناک و زمان‌های ممتد ناامیدی را به او تلقین کند!
بارها تلقین کرده‌است. تصدیق می‌کنم سال‌های مدید به اغتشاش‌طلبی و شرارت در بسیط زمین پرواز کرده‌ام. مثل عقاب بالای کوه‌ها متواری گشته‌ام. مثل دریا، عریان و منقلب بوده‌ام. بدی طینت مخلوق، خون قلبم را روی دستم می‌ریخت. پس با خوب به بدی و با بد به خوبی رفتار کرده‌ام. کم کم صفات حسنه در من تغییر یافتند: زودباوری، صفا و معصومیت بچگی به بدگمانی، خفگی و گناه‌های عجیب عوض شدند.
حال من یک بسته‌ی اسرار مرموزم، مثل یک بنای کهنه ام، که دست‌بردهای روزگار مرا سیاه کرده‌است... برای این‌که از پا نیفتم عالیه، تو مرا مرمت کن...

نیما یوشیج/ تهران/1304

2006-11-14T21:43:00.000+03:30

ما گم شده ایم؟
.
.
.
یه تجربه: هفته آینده سمینار دارم. بیست و پنج دقیقه فرصت دارم تا در مورد موضوعی صحبت کنم که برای فهمیدن مفهوم اولیه ش یه درس سه واحدی درست و حسابی پاس کرده‌ام. چون دلم میخواد شنونده ها بیشترین ارتباط ممکن رو با موضوع برقرار کنند تصمیم گرفتم از خیر مطالب پیچیده و فرمول ها و... ( که می تونست نشانه‌ی تسلط من به عمق مطلب باشه ) بگذرم، به ساده‌ترین شکل ممکن صحبت کنم و تا حد ممکن رویه‌ی ساده و جذاب مساله رو طرح کنم. یعنی کمترین چیزی که می‌تونه انگیزه ایجاد کنه تا آدم ها-خودشون- دنبال فهم و عمق بیشتر برن. البته ضمن کار به این وضوح به کاری که داشتم انجام می‌دادم فکر نکرده بودم. الان که تموم شده دارم کارم رو تئوریزه می کنم!
فکر کردن به کاری که به طور طبیعی انجام دادم، برای خودم آموزنده بود... مثلا این‌که شاید سادگی بعضی چیزها نباید ما رو به اشتباه بندازه. شاید بعضی چیزها به خاطر ما، برای رعایت حال ما، ساده شده اند.

2006-10-27T20:41:00.000+03:30

احساس می کنم آرامشی که در احساس ندانستن هست، در احساس دانستن نیست. شاید بشه گفت ندانستن از هر دانستنی عالمانه تره! مثل همون که گفت من کسی در ناکسی دریافتم، شاید دانستن رو هم بشه در نادانی دریافت!

2006-10-25T00:19:00.000+03:30

سلام بر تو اى همسايه‏اى كه دلها در جوار آن رقت گرفت، و گناهان در آن كم شد...سلام بر تو كه چه زداينده بودى گناهان را! و چه پوشنده بودى انواع عيبها را!
خدايا، از سر اعتراف به بدكردارى و به آيين اقرار بر سهل انگارى حمد تو مى‏گوئيم و پشتيمانى قطعى دلها، و عذر صادقانه زبانهامان را به تو اختصاص مى‏دهيم ... عذر ما را در تقصير از پرداخت حق خود بپذير، و آينده عمر ما را به ماه رمضان ديگر برسان. و چون ما را به ماه رساندى بر انجام عبادتى كه زيبنده تو باشد يارى ده...
خدايا، با بيرون رفتن اين ماه، ما را از گناهانمان بيرون آور، و همراه خارج شدنش ما را از بديهامان خارج ساز...

صحیفه سجادیه،بخشی از دعای وداع ماه رمضان

2006-09-30T01:42:00.000+03:30

رو ابرها که راه نمی ری........روی زمین هم نیستی.......

بعد از یه بیداری طولانی......می شه گفت.......تو توی غبارها معلقی .......نه از حقیقت چیزی می فهمی......نه از لذت های واقعیت.......

2006-09-15T09:39:00.000+03:30

لذت آهستگی
...
همسرم ورا به من می گوید:" در جاده های فرانسه هر پنجاه دقیقه یک نفر کشته می شود. این دیوانه ها را نگاه کن که دور و بر ما می تازند! اینها همان کسانی هستند که اگر جلوی چشمشان کیف خانم پیری را در خیابان بدزدند، به شدت محافظه کارانه عمل می کنند. چطور وقتی پشت فرمان می نشینند ترس را کنار می گذارند؟ "
چه می توانستم بگویم؟ شاید می توانستم بگویم: مرد قوز کرده ای که روی موتور سیکلت اش خم شده، تنها می تواند بر لحظه پروازش تمرکز یابد. او گرفتار لحظه ایست که رابطه اش هم با گذشته و هم با آینده قطع است، از توالی زمان بیرون جهیده و در بی زمانی است... در این وضعیت او نمی داند چند سال دارد، از همسر، فرزندان و دغدغه هایش بی اطلاع است و بنابراین نمی ترسد زیرا سرچشمه ترس در آینده است و شخص فارغ از آینده چیزی برای ترسیدن ندارد...
برخلاف موتورسوار، یک دونده همواره در جسم خویش حاضر است.تا ابد نیازمند آن است که به تاول ها و نیز خستگی بی پایان خویش بیندیشد. او به هنگام دویدن وزن خود را احساس می کند، سن و سال خود را می داند و بیش از هر زمان دیگری نسبت به خود و زمان زندگیش آگاهی دارد. تمام اینها وقتی تغییر شکل می یابد که انسان نیروی سرعت را به یک ماشین واگذارد. از آن پس جسم او از روند طبیعی خارج شده و خود را به سرعتی می سپارد که لمس ناشدنی و غیرمادی است، سرعت ناب، سرعت محض، سرعت خلسه وار.
... چرا لذت آهستگی ناپدید شده است؟... نگاهی به آینه می اندازم، باز همان اتومبیل را می بینم که تلاشش برای عبور از من بخاطر ترافیک پیش رو ناکام مانده است. زنی در کنار راننده نشسته است. چرا آن مرد چیز خنده داری برایش تعریف نمی کند؟ چرا دستی روی زانوان او نمی فشارد و در عوض به راننده اتومبیل جلویی که به اندازه کافی تند نمی راند بد و بیراه می گوید؟ به نظر نمی رسد که زن هم دستی به سر و گوش راننده بکشد. او نیز در ذهن خود، همراه راننده پشت فرمان نشسته است و فحش و ناسزا نثار من می کند...
میان آهستگی و حافظه رابطه ای وجود دارد. رابطه ای پنهانی که میان سرعت و فراموشی نیز برقرار است. به این موقعیت کاملا پیش پا افتاده توجه کنید: مردی در خیابان قدم می زند، در لحظه ای خاص می کوشد چیزی را به یاد آورد اما یادآوری و حافظه از او می گریزد. ناخودآگاه سرعتش را کم می کند و قدم هایش آهسته تر می شوند. اما شخصی که قصد فراموش کردن اتفاق ناگواری را دارد، ناخواسته به سرعت گام هایش می افزاید و تند تر قدم بر می دارد، گویی در تلاش است تا خود را از آنچه که هنوز در این لحظه بسیار به وی نزدیک است، دور سازد.
این تجربه در ریاضیات در قالب دو معادله ساده شکل می گیرد: میزان آهستگی در تناسب مستقیم است با شدت حافظه، میزان سرعت در تناسب مستقیم است با شدت فراموشی.

2006-08-15T00:06:00.000+03:30

هرگونه معرفت، یا دانستن، نوعی فرایند اندازه گیری بر حسب معیاری معین است.بدون معیار، یعنی بدون هرگونه حد و مرز، معرفتی در کار نیست.
هر گونه معرفتی از جدا ساختن، تعیین کردن و محدود ساختن نشئت می گیرد. هیچ معرفت مطلقی از یک کل وجود ندارد.
هرنوع معرفت یا دانستن نوعی منعکس ساختن در اشکال کاملا مشخص است. طبیعت نه با شکل آشناست و نه با اندازه. فقط در چشم فرد شناسنده است که اشیا کوچک یا بزرگ می نمایند.
عدم تناهی طبیعت: طبیعت در هیچ جا حد و مرزی ندارد. هیچ چیزی متناهی نیست مگر در چشم ما.
این گزاره باید اثبات شود:ما فقط به یاری توهمات زندگی می کنیم. آگاهی ما همچون لایه نازکی در سطح جریان دارد.بسیاری از چیزها از دید ما پنهان است.
به سبب خصلت سطحی تفکرمان، ما به واقع در بطن توهمی بی وقفه زندگی می کنیم.

فلسفه، معرفت و حقیقت- نیچه

2006-07-10T23:37:00.000+03:30

میخواستی خورشیدو با دست بگیری...

دیدین دیدن بعضی آدمها روح آدم رو تازه می کنه؟ گاهی یه اتفاق دیگه ای هم میفته... آدم از خودش، از اونی که هست خجالت می کشه. اصلا انگار یاد آدم میاد که چی میخواسته و چرا و چقدر اون "شدن" رو به تعویق انداخته... انگار ازیه خواب طولانی بیدار میشی...و دوباره به خواب...
اخیرا تو یه مدت کوتاه این اتفاق چندبار برام افتاده. و چقدر خوب. چقدر خوشحالم. احساس می کنم دارم ادب میشم. خدایا شکرت! کلاه ادب از سر کودک وجودم بر می دارم به احترام این انسان ها و به احترام همه ی خوبیهایی که در این دنیا هست و آینه زنگاری ما گاهی برای مدتهای مدید از دیدنشون محروممون می کنه.
خدایا چقدر کودکم. چقدر نادانم. چقدر ضعیف و شکننده ام. قهرمان سناریوی اوج گرفتن های کوتاه و فرودهای طولانی... امیدم به همین بیدارباش ها و هشدارهاست واگرنه دنیا رو آب ببره ... امیدم به اینه که فکر کنم هنوز هم امیدی به من هست...

کاش چون اصحاب کهف این روح را
می گرفتی یا چو کشتی نوح را
تا ازین طوفان بیداری و هوش
وارهیدی این ضمیر و چشم و گوش...

یه چیزی... در ازای کدوم نیکی ناکرده، دوستی بجا نیاورده، عهد ناشکسته بهم هشدار میدی؟؟ حتی بدون خواهشی!؟

2006-07-07T00:50:00.000+03:30

نی به آتش گفت کاین آشوب چیست؟ مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟
گفت آتش بی سبب نفروختم
دعوی بی معنیت را سوختم.

2006-06-29T00:09:00.000+03:30

ادیت نشده س. با توقع بالا نخونید!

فوتبال بهانه است!
شما قضاوت کنید، تو مسابقات جام جهانی که مدتیه مرکز توجه بنی آدم شده، حرف اول رو چی میزنه؟
ورزش؟ اخلاق؟ یا سرمایه؟ آیا هدف ورزش سلامتی نیست؟ پس چرا یکی از اسپانسرهای این مسابقات مک دونالد و دیگری کوکاکولاست که هر دو متهم به تولید مواد غذایی ناسالم هستند؟ اگه اخلاق حرف اول رو می زنه پس اینهمه حاشیه و زد و خورد لفظی و فیزیکی و خاله زنک بازی و حرفه ای گری و جنگ روانی و... چیه؟ چرا کسی نمی پرسه آدیداس که با استثمار زنها و بچه های شرقی در کارگاههای نمور و تاریکش به اینجا رسیده به چه حقی در بزرگترین رویداد ورزشی دنیا حضور داره؟
وقتی همه جور استفاده ی جانبی از این مسابقات میشه، حقش نیست کشورهای آفریقایی که حضور دارند توجه مردم دنیا رو به استثمار مردم و منابع و ثروتهاشون جلب کنن؟

امیدوارم منظورم رو رسونده باشم. فوتبال بد نیست. بزرگ و کوچک شدن های معنی دار بده.
آیا ما باید هر چیزی رو که بزرگ شد بپذیریم؟ آیا این ما نیستیم که هزینه ی این گنده شدن ها و اون کوچیک شدن ها رو با ساده انگاری خودمون پرداخت می کنیم؟ چرا منتظریم یه چیزی گنده بشه تا بی چون و چرا بهش تن بدیم؟ آیا ما دنبال پر کردن یه جای خالی گنده نیستیم؟
مطمئنا اعتراضهایی میشه به این وضعیت، از طرف کسایی که یا کلا علاقمند به این برنامه ها نیستند، یا علاقمندانی که علاقه شون کورشون نکرده، اما لابد این اعتراضات در سیل خروشان تبلیغات و تمهیدات و شایدم تهدیدات آخرین چیزهایین که دیده میشن.

2006-06-25T17:30:00.000+03:30

دريا باش که اگر کسي سنگي به سويت پرتاب کرد, سنگ غرق شود نه آنکه تو متلاطم شوي.

2006-05-24T23:20:00.000+03:30

ای با من و پنهان چو دل، از دل سلامت می کنم...
تو کعبه ای، هر جا روم قصد مقامت می کنم

گر غایبی هر دم چرا آسیب بر دل می زنی؟
ور حاضری، پس من چرا در سینه دامت می کنم؟

دوری به تن، لیک از دلم اندر دل تو روزنی است
زان روزن دزدیده من، چون مه، پیامت می کنم

در گوش تو، در هوش تو، اندر دل پرجوش تو
اینها چه باشه؟ تو منی… وین وصف عامت می کنم

ای دل نه اندر ماجرا می گفت آن دلبر تو را؟
"هر چند از تو کم شود از خود تمامت می کنم"
…

مولانا

2006-04-25T09:38:00.000+03:30

رفته بودیم کویر...

2006-04-03T13:08:00.000+03:30

خِرد آن پایه ندارد که بر او پای گذاری...
.
.
.
از کیه؟
از یکی از خردمندان معاصر!
دکتر سروش!
البته منم یه ذره شیطنت کرده ام. این مطلع یکی از سروده های دکتر سروش خطاب به محمد(ص) هست.
در هر حال خِرد آن پایه ندارد که بر او پای گذاری!

2006-03-07T22:19:00.000+03:30

"روزی روزگاری، در یکی از گوشه‌های پرت و دورافتاده‌ی عالمی، که خود مجموعه‌ی پراکنده ایست از منظومه‌های خورشیدی بی شمار چشمک‌زن، ستاره‌ی کوچکی وجود داشت که در یکی از سیارات آن، جانورانی زیرک، دانستن را اختراع کردند.
این واقعه بی‌شک کبرآمیز ترین و کاذب‌ترین لحظه‌ی تاریخ جهانی بود. و با این‌حال، چیزی جز یک لحظه نبود.
پس از آن‌که طبیعت چند باری نفس کشید، ستاره سرد و منجمد شد و جانوران زیرک ما نیز به‌ناچار تسلیم مرگ شدند. البته وقتش نیز رسیده بود، زیرا هر چند آنان به وسعت معلومات خویش فخر می فروختند،در پایان در نهایت ناراحتی دریافتند که همه ی معلوماتشان غلط بوده است. آنان مردند و در حال مرگ بر حقیقت لعنت فرستادند. چنین بود سرنوشت این جانوران مفلوک که دانستن را ابداع کرده بودند."
این سرنوشت آدمی می بود اگر که او هیچ نبود مگر "جانوری شناسنده". در این صورت حقیقت او را به سوی نابودی می راند: این حقیقت که او جاودانه محکوم به عدم حقیقت و دست نیافتن به حقیقت است. لیکن آن‌چه که برای آدمی مناسب است، باور به حقیقت دست یافتنی است. باور به آن توهمی که به آدمی تمایل دارد و حس اعتماد را در او بر می انگیزد. آیا او به واقع از طریق نوعی فرایند فریب دائمی زندگی نمی کند؟ آیا طبیعت بیشتر چیزها را از او پنهان نمی سازد، حتی نزدیکترین چیزها- مثلا جسم خودش را که آدمی از آن آگاهی گول زننده ای دارد؟ او درون این آگاهی گم شده است و طبیعت کلید را به‌دور انداخته است. وای بر کنجکاوی مهلک آن فیلسوفی که آروز دارد، فقط یکبار، از شکاف باریکی در محفظه‌ی آگاهی به بیرون و پایین نگاهی افکند. در اینصورت وی احتمالا به این نکته پی خواهد برد که آدمی محصور در بی اعتنایی ناشی از جهل خودتا چه حد متکی و وابسته به غریزه ای* حریص، سیری ناپذیر، نفرت آور، بی رحم و خونخوار است- تو گویی در خواب و رویا بر پشت ببری وحشی نشسته است.
هنر فریاد می کشد "بگذار بنشیند!" فیلسوف از سر شوق به حقیقت فریاد می زند "بیدارش کنید!" لیکن فیلسوف در همان حال که گمان می کند مشغول تکان دادن این خفته است خود به چرت جادویی عمیق تری فرو می رود. شاید آنگاه خواب "ایده ها" یا خواب "فناناپذیری" را ببیند....

فلسفه، معرفت و حقیقت- فریدریش نیچه

* شاید حقیقت جویی.

2006-03-04T22:12:00.000+03:30

گاهی که در جریان سرگذشت بعضی آدمها قرار می گیرم، بهشون غبطه میخورم که تونستن در ساخت بشریت بشر سهیم باشن. بگذریم از این که فعلا- و شاید همیشه هم اینطور بوده- اوضاع دنیا طوریه که آدم از انسان بودن خودش شرمنده می‌شه. کاری به فجایع بزرگ، به گرسنه‌های آفریقا و آواره های زلزله‌ی پاکستان و کشتارهای عراق و... ندارم. به کشور خودم، شهر خودم، محله ی خودم نگاه می کنم. گاهی فکر می کنم در وجود هر کدوم از ما یک جرج بوش هست که اگرچه برای ویران کردن کون و مکان قدرت کافی نداره، ولی آثار خودش رو تا هرجا که دستش برسه، نمایش میده.
اونی که آب دهانش رو توی معبر عموم می اندازه، اونی که توی صف به دیگران تنه می‌زنه، اونی که وظیفه‌ش رو درست انجام نمی‌ده، اونی که نماینده ی یک ملته و بدون فکر حرفهای نامربوط رو در جاهای نامربوط می‌گه، و اونی که به بهانه‌ی منافع ملتی، از کشته پشته می‌سازه، مگه همه ی این‌ها اشتباهشون جز مقدم دونستن "خود"شون بر همه چیز و همه کسه؟ و مگه با تکرار همین الگو در ابعاد مختلف نیست که شهر ما بدون هوا، بدون امنیت، بدون نظم و آرامش؛ کشور ثروتمندمون فقیر و بدبخت و عقب افتاده با آدمهایی اغلب افسرده، بدبین و بیمارگون ؛ و دنیای ما محلی ایده‌آل برای مردن(به جای زندگی کردن) شده؟

بی انصافی نکنم، همون‌قدر که این خودبینی و خودخواهی ویران‌گر و نفرت انگیزه، هر جا هم که آدمی این حصار رو می‌شکنه زیبایی، تازگی و زندگی متولد می‌شه و ما هجوم میاریم تا از روزنه‌ها این هوای تازه رو تنفس کنیم. شاهدم بر این مدعا این‌که "وقتی می شنویم که فردی، حتی برای حفظ جان خویش حاضر به دروغگویی نشده است، خود را بزرگ و باشکوه حس می کنیم. "* شاهدم این‌که هرسال اجتماع عجیب و غریبی از آدمها که شاید به هیچ بهانه‌ی دیگری نمی‌شه یک‌جا دیدشون دور هم جمع میشن تا یاد حسین، یک شهید، رو بعد از سیزده قرن زنده کنند. شاهدم مولاناست که هفت قرنه آوای ساز عاشقیش پرده های روح انسان‌ها رو فارغ از مرزهای زبان و فرهنگ و... مرتعش می کنه. شاهدم تمام آثار ماندگار بشری هستند که برای به وجود آمدنشون انسانی حصار "خود"ش رو شکسته و به بار نشسته.

انتخاب با من، این که یه "من" باشم که داره "خود" ش رو فریاد می زنه... ؟ بنده ی زندگی "خود"ش، آسایش "خود"ش، دانایی "خود"ش، دین "خود"ش و... یک "من" در زنجیر "خود"ش! وام‌دار آب و هوا و آفتاب، گیاه و حیوان و انسان، جان‌دار و بی‌جان... و نهایتا یه جنازه‌ی متعفن روی دست دنیا، که البته زنده‌ی چنین آدمی کمتر از مرده ش متعفن نیست. یا...

انسانی بی دست، بی پا و بی صدا، نه روحانی و پیامبر و منجی، نه شاعر ، نه فیلسوف و نویسنده ؛ (که قدحش پر می باد!) به من یاد داد که اگه قرار باشه چیزی عوض بشه، "این من هستم که باید تغییر کنم".... همین برای حاصل عمر یک انسان بس نیست؟

ای شهان کشتیم ما خصم برون
ماند خصمی زو بتر در اندرون

دوزخست این نفس و دوزخ اژدهاست
کو به دریاها نگردد کم و کاست

هفت دریا را درآشامد هنوز
کم نگردد سوزش آن خلق سوز

عالمی را لقمه کرد و درکشید
معده اش نعره زنان "هل من مزید؟**"

قوت از حق خواهم و توفیق و لاف
تا به سوزن بر کنم این کوه قاف

سهل شیری دان که صفها بشکند
شیر آن باشد که خود را بشکند...

* نیچه
** باز هم هست؟

2006-02-24T13:10:00.000+03:30

خواستم مراقب لحظه هایم باشم
تا از حضور تو لبریز شوند
نمی دانستم
این نور حضور توست
که مراقب لحظه های منست.

2006-02-13T11:59:00.000+03:30

تو سايت انتخاب به مطلبي برخوردم، انقدر زيبا و مفيد و لازم بود كه دلم نيومد بذارمش تو لينكدوني. اولش رو ميذارم اينجا:

خواهران، برادران!
اكنون شهيدان مرده‌اند، و ما مرده‌ها زنده هستيم. شهيدان سخنشان را گفتند، و ما كرها مخاطبشان هستيم، آنها كه گستاخي آن‌ را داشتند كه ـ وقتي نمي‌توانستند زنده بمانند ـ مرگ را انتخاب كنند، رفتند، و ما بي‌شرمان مانديم، صدها سال است كه مانده‌ايم. و جا دارد كه دنيا بر ما بخندد كه ما ـ مظاهر ذلت و زبوني ـ بر حسين(ع) و زينب(س) ـ مظاهر حيات و عزت ـ مي‌گرييم، و اين يك ستم ديگر تاريخ است كه ما زبونان، عزادار و سوگوار آن عزيزان باشيم.

امروز شهيدان پيام خويش را با خون خود گذاشتند و روي در روي ما بر روي زمين نشستند، تا نشستگان تاريخ را به قيام بخوانند.

...
ما وارث عزيزترين امانت‌هايي هستيم كه با جهادها و شهادت‌ها و با ارزش‌هاي بزرگ انساني، در تاريخ اسلام، فراهم آمده است و ما وارث اينهمه هستيم، و ما مسؤول آن هستيم كه امتي بسازيم از خويش، تا براي بشريت نمونه باشيم. «وكذالك جعلناكم امة وسطا لتكونوا شهداء علي الناس و يكون الرسول عليكم شهيدا» خطاب به ماست.

...
رسالتي به اين سنگيني، رسالت حيات و زندگي و حركت بخشيدن به بشريت، بر عهده ماست، كه زندگي روزمره‌مان را عاجزيم!

خدايا! اين چه حكمت است؟

و ما كه در پليدي و منجلاب زندگي روزمره جانوريمان غرقيم، بايد سوگوار و عزادار مردان و زنان و كودكاني باشيم كه در كربلا براي هميشه، شهادتشان و حضورشان را در تاريخ و در پيشگاه خدا و در پيشگاه آزادي به ثبت رسانده‌اند.

خدايا اين باز چه مظلوميتي بر خاندان حسين؟

اكنون شهيدان كارشان را به پايان رسانده‌اند. و ما شب شام غريبان مي‌گرييم، و پايانش را اعلام مي‌كنيم و مي‌بينيم چگونه در جامعه گريستن بر حسين (ع)، و عشق به حسين (ع)، با يزيد همدست و همداستانيم؟ او كه مي‌خواست اين داستان به پايان برسد.

...
ما از وقتي كه، به‌گفته جلال «سنت شهادت را فراموش كرده‌ايم، و به مقبره‌داري شهيدان پرداخته‌ايم، مرگ سياه را ناچار گردن نهاده‌ايم» و از هنگامي كه به جاي شيعه علي (ع) بودن و از هنگامي كه به‌جاي شيعه حسين (ع) بودن و شيعه زينب (س) بودن، يعني «پيرو شهيدان بودن»، «زنان و مردان ما» عزادار شهيدان شده‌اند و بس، در عزاي هميشگي مانده‌ايم!

چه هوشيارانه دگرگون كرده‌اند پيام حسين (ع) را و ياران بزرگ و عزيز و جاويدش را، پيامي كه خطاب به همه انسانهاست.

اين كه حسين (ع) فرياد مي‌زند ـ پس از اين كه همه عزيزانش را در خون مي‌بيند و جز دشمن و كينه توز و غارتگر در برابرش نمي‌بيند ـ فرياد مي‌زند كه «آيا كسي هست كه مرا ياري كند و انتقام كشد؟» «هل من ناصر ينصرني؟» مگر نمي داند كه كسي نيست كه او را ياري كند و انتقام گيرد؟ اين سؤال، ‌سؤال از تاريخ فرداي بشري است و اين پرسش از آينده است و از همه ماست. و اين سؤال انتظار حسين (ع) را از عاشقانش بيان مي‌كند و دعوت شهادت او را به همه كساني كه براي شهيدان حرمت و عظمت قايلند اعلام مي‌نمايد.

حسين (ع) يك درس بزرگ‌تر ازشهادتش به ما داده است و آن نيمه‌تمام گذاشتن حج و به سوي شهادت رفتن است. حجي كه همه اسلافش، اجدادش، جدش و پدرش براي احياي اين سنت، جهاد كردند. اين حج را نيمه‌تمام مي‌گذارد و شهادت را انتخاب مي‌كند، مراسم حج را به پايان نمي‌برد تا به همه حج‌گزاران تاريخ، نمازگزاران تاريخ، مؤمنان به سنت ابراهيم، بياموزد كه اگر امامت نباشد، اگر رهبري نباشد، اگر هدف نباشد، اگر حسين (ع) نباشد و اگر يزيد باشد، چرخيدن بر گرد خانه خدا، با خانه بت، مساوي است. در آن لحظه كه حسين (ع) حج را نيمه‌تمام گذاشت و آهنگ كربلا كرد، كساني كه به طواف، هم‌چنان در غيبت حسين، ادامه دادند، مساوي هستند با كساني كه در همان حال، بر گرد كاخ سبز معاويه در طواف بودند، زيرا شهيد كه حاضر نيست در همه صحنه‌هاي حق و باطل، در همه جهادهاي ميان ظلم و عدل، شاهد است، حضور دارد، مي‌خواهد با حضورش اين پيام را به همه انسان‌ها بدهد كه وقتي در صحنه نيستي، وقتي از صحنه حق و باطل زمان خويش غايبي، هركجا كه خواهي باش!

اكنون حسين حضور خودش را در همه عصرها و در برابر همه نسل‌ها، در همه جنگ‌ها و در همه جهادها، در همه صحنه‌هاي زمين و زمان اعلام كرده است، در كربلا مرده است تا در همه نسل‌ها و عصرها بعثت كند.

و تو، و من، ما بايد بر مصيبت خويش بگرييم كه حضور نداريم.

كاملش اينجاست.

2006-02-10T12:11:00.000+03:30

داستانی در مثنوی هست شاید شنیده باشید، عرب بادیه نشینی که گنجش رو -کوزه ای پر از آب باران- برای پیشکش کردن و به امید بخشش خلیفه به بغداد می بره.

ریشِ او پر باد، کاین هدیه کراست؟
لایق چون او شهی، اینست راست

خود چه باشد گوهر، آب کوثرست
قطره ای زینست کاصلِ گوهرست

گر خزینه ش پر متاع فاخرست
این چنین آبش نباشد، نادر است

بی خبر از این که از وسط شهر رودخانه ای عبور می کنه:

زن نمی دانست کانجا بر گذر
هست جاری دجله ی همچون شکر

در میان شهر چون دریا روان
پر ز کشتی ها و شست ماهیان

تعبیر مولانا ازاین داستان خیلی جالبه.

زانکه ایشان زابهای تلخ و شور
دائما پر علتند و نیم کور

مرغ، کاب شور باشد مسکنش
او چه داند جای آب روشنش

ای که اندر چشمه ی شورست جات!
تو چه دانی شط و جیحون و فرات؟

ای تو نارسته ازین فانی رباط
تو چه دانی محو و سکر و انبساط؟

ور بدانی، نَقلت از ابّ و جد است
پیش تو این نامها چون ابجدست

ابجد و هوز چه فاشست و پدید
بر همه طفلان و معنی، بس بعید
...

چیست آن کوزه؟ تن محصور ما
اندرو آب حواس شور ما

ای خداوند این خم و کوزه ی مرا
در پذیر از فضل "الله اشتری"

کوزه ای با پنج لوله ی پنج حس
پاک دار این آب را از هر نجس

تا شود زین کوزه منفذ سوی بحر
تا بگیرد کوزه ی من خوی بحر

تا چو هدیه پیش سلطانش بری
پاک بیند باشدش شه مشتری
...

آن سبوی آب دانشهای ماست
وان خلیفه ی دجله ی عالم، خداست

باری اعرابی بدان معذور بود
کو ز دجله غافل و بس دور بود

گر ز دجله با خبر بودی چو ما
او نبردی آن سبو را جابه جا

بلکه از دجله اگر واقف بدی
آن سبو را بر سر سنگی زدی

و آخر داستان:

چون خلیفه دید و احوالش شنید
آن سبو را پر ز زر کرد و مزید

آن عرب را کرد از فاقه خلاص
داد بخشش‌ها و خلعت‌های خاص

کین سبو پر زر به دست او دهید
چونکه واگردد سوی دجله‌ش برید

از ره خشک آمدست و از سفر
از ره دجله‌ش بود نزدیکتر

چون به کشتی در نشست و دجله دید
سجده می کرد از حیا و می خمید

کای عجب لطف این شه وهاب را!
وان عجب تر کو ستد آن آب را!

چون پذیرفت از من آن دریای جود
آنچنان نقد دغل را زود زود؟

کل عالم را سبو دان ای پسر
کو بود از علم و خوبی تا به سر

آنکه دیدندش همیشه بیخودند
بی‌خودانه بر سبو سنگی زدند
...
(مثنوی- گزیده ی 2719 تا 2875)

2006-02-01T22:22:00.000+03:30

با انجیل به‌خاطر سادگیش خیلی حال می کنم!
تازه یه انجیلی کشف کردم به نام انجیل برنابا. ظاهرا مسیحی ها این روایت رو قبول ندارن. البته مسیحی ای که این انجیل رو قبول داشته باشه باید اسلام آورده باشه چون جا به جای این کتاب از محمد (ص) و آیینش صحبت شده. فایل Word برنابا رو می تونین از لینکدونی داونلود کنین. (223KB)
اینم بگم به دلم نمونه! من که قرآن رو درست و درمون و با تفسیر و... تا بحال نخونده م و هرچی ازش می فهمم برداشت شخصیه. اخیرا دارم یه نگاهی به تورات و انجیل می‌اندازم. با همین مرور و مقایسه ی سطحی به نظرم میاد که قرآن از نظر عمق و تکان دهندگی با تورات و انجیل قابل مقایسه نیست.

فصل صد و بیست و نهم
آيا مثلاً تَبَر فخر مي‌كند بواسطه ي اينكه درختان انبوه را قطع مي‌كند در آنجا كه انسان باغي ساخته است؟ نه البته؛زيرا انسان هرچيزي را به‌دست خود ساخته،حتي تبر را.
تو اي انسان! آيا افتخار ميكني كه كار نيكوئي كرده اي و حال آنكه خداي ما تو را از گِل آفريده است و به دست اوست آن‌چه را تو از نيكوئي به جا مي‌آوري.
پس براي چه حقير مي‌شماري خويش خود را؟ مگر نمي‌داني كه اگر نبود نگه‌داري خداي تو را از شيطان، هرآينه بدتر از شيطان بودي؟
مگر نمي‌داني كه يك خطا، خوش‌روي‌ترين فرشتگان را مسخ كرد و بصورت بدترين شيطان مكروه در آورد؟
مگر نمي‌داني كامل ترين انساني را كه به جهان آمد – و او آدم است – مخلوق شقاوت‌مند گرديد و او را در معرض آنچه ما و ساير ذريه او مي‌كشيم قرار داد؟
چه حكمي داري تا به اعتبار آن، به‌حسب خواهش خودت زندگاني كني، بدون هيچ ترسي؟
واي بر تو اي گِل! زيرا تو بواسطه ي تكبر بر خدائي كه تو را آفريده خوار خواهي شد و زير قدم هاي شيطان،كه به كمين تو در كمينگاه ايستاده پايمال خواهي شد.
بعد از آنكه يسوع اين سخنان را بفرمود، دست ها را بالا گرفته و دعا فرمود. مردم گفتند:چنين باد،چنين باد.

2006-01-30T00:21:00.000+03:30

"بگو ما را به روشنایی ببرند، اما پشت به آفتاب نگاه دارند."

2006-01-10T23:13:00.000+03:30

گزیده ای از دعای عرفه:
...
اين تويى كه احسان فرمودى
اين تويى كه فزونى بخشيدى
اين تويى كه كامل كردى
اين تويى كه بى نياز كردى
اين تويى كه ماوا دادى
اين تويى كه هدايت كردى
اين تويى كه پوشاندى
اين تويى كه ناديده گرفتى
و اين منم كه بد كردم
اين منم كه نادانى كردم
اين منم كه فراموش كردم
اين منم كه وعده دادم و اين منم كه خلف وعده كردم
اين منم كه پيمان شكنى كردم
اين منم كه به بدى اقراركردم
خدايا! اين خوارى من است كه پيش رويت عيان و آشكار است و اين حال (تباه) من است، كه بر تو پوشيده نيست
از تو خواهم كه مرا به خود برسانى
و به‌وسيله‌ی ذات تو بر تو دليل مى جويم
پس به نور خود مرا بر ذاتت راهنمائى فرما
و به يادآر مرا با بندگى صادقانه در پيش رويت
پس مرا وامگذار!
و از تو درخواست كنم، پس نااميدم مگردان!
و به درگاه تو ايستاده ام، پس طردم مكن خدايا...

دعاهای حسینیه ارشاد تنها مراسم مذهبی دسته جمعی ای یه که نه تنها تحملش برام سخت نیست بلکه خوشم هم میاد. ساده و بی ادعا برگزار میشه، روی فارسی خوندن تاکید می‌شه و معمولا با شعر همراهه. ضمنا مسجد زیبایی هم هست.
بگذریم از سخن این و آن.
عید قشنگ فردا مبارک.

2006-01-10T12:00:00.000+03:30

بده‌کار بی گذشت

آنگاه پطرس نزد او آمده گفت:" خداوندا چند مرتبه برادرم به من خطا ورزد می باید او را آمرزید؟ آیا تا هفت مرتبه؟" عیسی بدو گفت:" تو را نمی گویم تا هفت مرتبه، بلکه تا هفتادوهفت مرتبه. ازآن‌جهت ملکوت آسمان پادشاهی را ماند که با غلامان خود اراده‌ی محاسبه داشت. و چون شروع به حساب نمود شخصی را نزد او آوردند که ده هزار قنطار به او بدهکار بود و خود چیزی نداشت که ادا نماید. آقایش امر کرد که او را با زن و فرزندان و تمام مایملک او ، فروخته طلب او را وصول کنند. پس آن غلام رو به زمین نهاده او را پرستش نمود و گفت ای آقا مرا مهلت ده تا همه را به تو ادا کنم.
آنگاه آقای آن غلام بر وی ترحم نموده او را رها کرد و قرض او را بخشید. لیکن چون آن غلام بیرون رفت یکی از هم‌قطاران خود را یافت که از او صد دینار طلب داشت. او را بگرفت و گلویش را فشرده گفت:"طلب مرا ادا کن!". پس آن هم‌قطار بر پای او افتاده التماس نموده گفت:" مرا مهلت ده تا همه را به تو رد کنم." اما او قبول نکرد بلکه رفته او را در زندان انداخت تا قرض را ادا کند.
چون هم‌قطاران وی این وقایع را دیدند بسیار غمگین شده رفتند و آنچه شده بود به آقای خود باز گفتند. آنگاه مولایش او را طلبیده، گفت:" ای غلام شریر، آیا تمام آن قرض را محض خواهش تو به تو نبخشیدم؟ پس آیا تو را نیز لازم نبود که بر همقطار خود رحم کنی چنان‌که من بر تو رحم کردم؟"
پس مولای او در غضب شده او را به جلادان سپرد تا تمام قرض خود را بدهد.
به همینطور پدر آسمانی من نیز با شما عمل خواهد نمود اگر هر یکی از شما برادران خود را از دل نبخشد."

انجیل متی باب 18

2006-01-03T13:18:00.000+03:30

برای حل اختلاف نظری که بین علما! درباره ماجرای تولد عیسی (ع) پیدا شده بود،امروز داشتم انجیل رو ورق می زدم. کمکی به حل اختلافمون نشد، اما به چند مطلب جالب بر خوردم. یکیش اینه:

هشدار به رهبران مذهبی

آن‌گاه عیسی آن جماعت و شاگردان خود را خطاب کرده، گفت:"کاتبان و فریسیان* بر کرسی موسی نشسته اند. پس آنچه به شما گویند نگاه دارید و به جا آورید لیکن مثل اعمال ایشان مکنید زیرا می‌گویند و نمی‌کنند.
زیرا بارهای گران و دشوار را می‌بندند و بر دوش مردم می‌نهند و خود نمی‌خواهند آنها را به یک انگشت حرکت دهند. و همه‌ی کارهای خود را می‌کنند تا مردم ایشان را ببینند. حمایل‌های خود را عریض و دامنهای خود را پهن می سازند و بالا نشستن در ضیافتها و کرسیهای صدر در کنایس را دوست می‌دارند، و تعظیم در کوچه ها و اینکه مردم ایشان را آقا آقا بخوانند. لیکن شما آقا خوانده مشوید زیرا استاد شما یکیست یعنی میسح و جمیع شما برادرانید... و پیشوا خوانده مشوید زیرا استاد شما یکیست یعنی مسیح.
و هر که از شما بزرگتر باشد، خادم شما بود و هر که خود را بلند سازد پست گردد و هرکه خود را فروتن سازد سرافراز گردد."

عیسی رهبران مذهبی را محکوم می کند

وای بر شما ای کاتبان و فریسیان ریاکار که درِ ملکوت آسمان را به روی مردم می بندید، زیرا خود داخل آن نمی شوید و داخل شوندگان را از دخول مانع می شوید.
وای بر شما ای کاتبان و فریسیان ریاکار، زیرا خانه های بیوه زنان را می بلعید و از روی ریا نماز را طویل می‌کنید؛ از آن‌رو عذاب شدیدتر خواهید یافت.
وای بر شما ای کاتبان و فریسیان ریاکار که نعناع و شِبت و زیره را عشر* می دهید و اعظم احکام شریعت یعنی عدالت و رحمت و ایمان را ترک کرده اید! می‌بایست آن‌ها را بجا آورده و این‌ها را نیز ترک نکرده باشید.
ای رهنمایان کور که پشه را صافی کرده و شتر را فرو می‌برید!
وای بر شما ای کاتبان و فریسیان ریاکار، از آن‌رو که بیرون پیاله و بشقاب را پاک می‌نمایید و درون آن‌ها مملو از جبر و ظلم است. ای فریسی کور، اول درون پیاله و بشقاب را طاهر ساز تا بیرونش نیز طاهر شود!
وای بر شما ای کاتبان و فریسیان ریاکارکه چون قبور سفید شده می‌باشید که از بیرون نیکو می‌نماید لیکن درون آن‌ها از استخوان‌های مردگان و سایر نجاسات پر است...
وای بر شما ای کاتبان و فریسیان ریاکار که قبرهای انبیا را بنا می‌کنید و مدفن‌های صادقان را زینت می‌دهید، و می‌گویید اگر در ایام پدران خود بودیم در ریختن خون انبیا با آنها شریک نمی‌شدیم! پس بر خود شهادت می‌دهید که فرزندان قاتلان انبیا هستید. پس شما پیمانه‌ی پدران خود را لبریز کنید! ای ماران و افعی زادگان! چگونه از عذاب جهنم فرار خواهید کرد؟...

(انجیل متی-باب23)

*فریس یک منطقه است.
*عشر: یک دهم(مشابه زکات)

2005-12-21T23:32:00.000+03:30

میگم که... آخر پاییز شد ها! جوجه هاتونو شمردین؟
مرسومه که شب یلدا فال حافظ می گیرن. ما هم اونوختا! که جوون بودیم با هیچکی اندازه حافظ حال نمی کردیم. الان فالمون رو هم با مولانا می گیریم:

دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکن
چون خمشان بی‌گنه روی بر آسمان مکن

باده خاص خورده‌ای نقل خلاص خورده‌ای
بوی شراب می زند، خربزه در دهان مکن !

روز الست جان تو خورد میی ز خوان تو
خواجه لامکان تویی بندگی مکان مکن

دوش شراب ریختی وز بر ما گریختی
بار دگر گرفتمت بار دگر چنان مکن

من همگی تراستم مست می وفاستم
با تو چو تیر راستم، تیر مرا کمان مکن

ای دل پاره پاره‌ام دیدن او است چاره‌ام
او است پناه و پشت من، تکیه بر این جهان مکن

ای همه خلق نای تو پر شده از نوای تو
گر نه سماع باره‌ای دست به نای جان مکن

کار دلم به جان رسد کارد به استخوان رسد
ناله کنم بگویدم دم مزن و بیان مکن

هر بن بامداد تو جانب ما کشی سبو
کای تو بدیده روی من، روی به این و آن مکن

شیر چشید موسی از مادر خویش ناشتا
گفت که مادرت منم میل به دایگان مکن

باده بپوش مات شو جمله تن حیات شو
باده چون عقیق بین یاد عقیق کان مکن

باده عام از برون باده عارف از درون
بوی دهان بیان کند تو به زبان بیان مکن

از تبریز شمس دین می رسدم چو ماه نو
چشم سوی چراغ کن سوی چراغدان مکن

(غزلیات شمس)

2005-12-20T16:11:00.000+03:30

در ادامه همون بحث بر سر چرایی فربهی فقه، گفته شد که قوی بودن بخش فقهی یک دین به شرایط جامعه ای که دین در اون ظهور می کنه بستگی داره. مثلا اسلام در مدینه زمان پیامبر با دو قبیله اوس و خزرجش لازم بوده که بخش زیادی از تعالیم و باید و نباید ها رو به جزئیات زندگی(معاملات و...) اختصاص بده. یهودیت هم در زمان و مکان ظهورش همچین وضعی داشته. و اتفاقا احکام فقهی این دو دین بسیار شبیه به هم هستند. اما مسیحیت با توجه به اینکه در جامعه نسبتا متمدن‌تری نسبت به اسلام و یهودیت ظهور کرده بخش فقهیش به طور قابل توجهی کمتره. بنابراین به نظر می رسه تناسبی بین مدنیت جوامع و رونق فقه ( و فقها ) وجود داشته باشه.
نکته جالبتری که گفته شد این بود که چون همه آدمها در هر سطحی که باشند به هر حال زندگی می کنند و بی نیاز از کاربرد این باید و نباید ها نیستند فقه عمومیت پیدا می کنه و فقها - بر خلاف عرفا و فلاسفه و...- مقبولیت عام و در پی اون قدرت پیدا می کنند و حرفشون برای درصد بسیار بالایی از مردم پذیرفتنیست. و خلاصه این‌که ذات فقه خاصیت تجمع قدرت رو داره.( مثل تحریم تنباکو یا انقلاب اسلامی ایران.) و به نظر من این نکته مهمیست. چون قدرت خودش پیامدهایی مثل فساد و... رو بهمراه میاره. بگذریم.
سوالی که اینجا مطرح شد و جوابش موند برای برنامه بعد این بود که چرا با وجود این ادعا که بین مدنیت جوامع و فربهی فقه نسبیت مستقیمی هست و ایران امروز از ایران زمان ورود اسلام متمدن تره، هنوز این فقه هست که برای هر پدیده جدیدی قوانین جدید وضع می کنه و در حقیقت فقه کماکان فربه و فربه تر میشه ؟ این یک شاهد تاریخیه که ظاهرا با ادعای گفته شده تناقض داره. من هم منتظرم پنجشنبه شب (فکر کنم بین 10 و 11) یا جمعه دو بعد از ظهر ببینم دکتر حاتم قادری عزیز چه جوابی به این سوال میده.

2005-12-17T23:05:00.000+03:30

و اما اون برنامه ای که گفتم. چیزی که اینجا می نویسم الان با برداشتهای خودم قاطی شده. اینها رو به اون بندگان خدا نسبت ندین!
بحث سر این بود که چرا بخش فقهی دین،مشخصا اسلام، انقدر رشد کرده و فربه شده. یک امکان اینه که اگر سطح زندگی مردم اینی که هست نبود، یعنی اگر دغدغه ها معطوف به زندگی و فقط زندگی نبود، فقه که علمیست مربوط به باید ها و نباید های جزئی و مشهور به علم دنیا، انقدر پر و بال پیدا نمی کرد. اینجا یک نفر سه مرحله برای زندگی انسان مطرح کرد. مرحله اول، انسان که " طالب هر آنچه که خوبست" شروع به تلاش برای رسیدن به چیزهایی در دنیای بیرون می کنه که به نظرش خوبند. تکثر و تشتت دنیای بیرون، و اینکه همه چیز برای آدم در دسترس نیست باعث پریشان خاطری و ناکامی میشه. مرحله بعد اینه که انسان اصولی برای خودش تعریف می کنه و در پی رسیدن به اون اصول و حفظ اونهاست و این چیزیه که به انسان آرامش میده. حالا این اصول میتونن اخلاقی ، منطقی ، دینی یا...باشند. اما مرحله بعد اینه که این اصول جای خودشون رو به چیز واحدی مثل خداوند میدن. وقتی فرد با این رویکرد به دنیای بیرون نگاه می کنه دیگه خبری از اون تشتت و تکثر نیست.
اینجاست که انسان برای رضایت خدا هر کاری می کنه و هر اصلی رو زیر پا میگذاره و فرا اخلاقی و فرا عقلی عمل می کنه. در حقیقت از جایی فراتر از اصول و باید و نباید ها به قضایا نگاه می کنه. ابراهیم وقتی به این نتیجه میرسه که ذبح فرزندش رضای خدا رو در پی داره دیگه "کشتن یک انسان" رو با اخلاق و منطق و... نمی‌سنجه. (فقها از این ماجرا رسیده ن به قربانی کردن در حج. واقعا از چه سطحی به چه سطحی تنزل داده شده...)
خب ادامه برای بعد.

2005-12-16T16:13:00.000+03:30

چند وقتی میشه که ذهنم مشغول موضوعیه تو مایه های دین‌داری و عقلانیت. وقتی هم که آدم رو یه موضوعی حساس میشه جاهای با ربط و بی ربط، دنبال شواهد رد یا تایید حدسهاش می گرده. چند روز پیش تو وب به یه مقاله ای برخوردم عنوانش بود "بیانیه ی یک بی خدا"(An Atheist Manifesto)عنوانش برام جالب بود گفتم بخونمش ببینم چه خبره. تو چکیده ی مقاله (Abstract) همچین چیزایی نوشته بود:
در برهه ای که بنیاد گرایی دینی اثر بی همانندی بر بالاترین سطوح حکومتی ایالات متحده دارد و کشتارهای مذهبی بر جهان حکمفرما هستند، سام هریس(Sam Harris) استدلال می کند که اغماض نسبت به "بی خردی مبتنی بر ایمان" خود مخاطره ای بزرگ برای دین است.
ولی خود مقاله ... سعی کرده بود رفتار آدمهای دیندار(Religious) رو با عقل و اخلاق محک بزنه و از تناقض بین این دو نتیجه بگیره که دینداری آدمها رو فانتزی و گاهی هم دور از اخلاق بار میاره و این Atheist ها هستند که در هر مساله ای می تونن واقع بین و اخلاق گرا باشند. نفهمیدم چرا از رفتار متدینین دین رو تعریف کرده، و بنابراین نتیجه ای هم که بهش رسیده بود به نظرم دلچسب نیومد. (اونهم از کسی که فلسفه خونده.) اما انکار نمی کنم که باعث شد نیاز شدیدی به مطالعه تو این زمینه احساس کنم.
یکی از دوستام که در نوع خودش آدم اهل فهم و دقتیه، و طفلک تو این مدت مورد کنکاش شدید من در همین رابطه قرار گرفته بود دیشب پیغام داد که کانال چهار برنامه ای داره با عنوان دینداری و دانایی و اگه ندیدی فردا تکرارش رو ببین و...
امروز که این برنامه رو دیدم متاسف شدم که دیشب اینجا ننوشتم تا شماها هم ببینیدش. به نسبت یه برنامه چهل و پنج دقیقه ای، کمک زیادی به من کرد و یه کم سوالاتم رو جا به جا و مرتب کرد.
سعی می کنم چیزهایی رو که برام جالب بود در پست های بعدی بنویسم، غم میان ترم بهینه اگر بگذارد!

2005-12-09T14:28:00.000+03:30

خیلی بده که با مرگ، مرگ به این نزدیکی، انقدر غریبه ایم.

2005-12-06T11:45:00.000+03:30

یاد یار مهربان!
چند روزی بود که دلگیر بودم از خودم. از همون دل گرفتگی هایی که مال کوتاهی در عمل و اینهاست. مدام به این فکر می کردم آدمی چقدر باید "لفی خسر" باشه که انعام پادشاه رو به "ثمن بخس" (بخونید به هیچ)، بفروشه و اگر چنین کرد آیا گستاخی نیست که هنوز به لطف و بخشش او امیدوار باشه؟ و آدم رو چه گریزی هست از این امیدواری...؟
یکی از همون روزهای کذا پدرم کتابی بهم داد که حتما نگاهی بهش بنداز.

Memory Of The Kind Companion

یاد یار مهربان

ستایش و نیایش در ادب پارسی

آثار خوشنویسی امیر فلسفی

مقدمه از دکتر حسین الهی قمشه ای

این مقدمه ی ده دوازده صفحه ای آبی بر آتش درون بود که با اجزای وجودم خوندمش. انتخاب یک قسمتش برای نوشتن اینجا سخته چون دکتر قمشه ای است و سبک ویژه اش و الباقی قضایا!

...
ستایش مخصوص پروردگار عالمیان است که فرمود:
"الحمد لله رب العالمین"
اوست که جمال خود را بی حجاب می بیند و به هزار زبان می ستاید که:
"هو الذی لا اله الا هو
الملک القدوس السلام المومن المهیمن العزیز الجبار المتکبر"(حشر 22)
...
هم ستایش جمال و هم عشق و دلدادگی هر کجا و به هر صورت که هست بدان صاحب جمال یگانه ی عالم باز می گردد، اگر چه آدمی از آن غافل باشد و گمان کند چیز دیگر را ستوده و چیز دیگر را محبوب داشته است.چنانکه اگر عکس ماه در چاهی افتد غافلی سر در چاه کرده و آن عکس را بستاید به حقیقت ستایشگر ماه است.

چون ز چاهی عکس ماهی رخ نمود
سر به چه در کرد و آن را می ستود

پس حقیقت با رخ ماه است او
گر چه سوی عکس آن بنمود رو
(مولوی)

اما تفاوت این است که عاشقِ نقش و سایه و تصویر اگر از حقیقت حال بی خبر باشد، وقتی آن ماه از فراز آن چاه به کناری شد یا آفتاب زر افشان از دیوار تیره دامن درچید،عاشقِ عکسِ ماه و عاشقِ آفتابِ دیوار، محروم می ماند.

"و حیل بینهم و بین ما یشتهون"(سبا 54)
(بین آنان و آنچه به آرزو می خواستند حائلی قرار می گیرد)

...

به نظر من تو همین چند خط به جواب چند سوال مهم آدمی اشاره شده.
حیف که ما سرمون شلوغه و سرگرم کارهای مهمتری هستیم. اینه که فرصت نداریم اصلا از خودمون بپرسیم کجاییم چه برسه به جواب پیدا کردن. به قول شاعر ای خواجه درد نیست ولیکن طبیب هست. و به قول شاعر دیگری من بینوا بندگکی سر به راه هستم که نواله ی ناگزیر را گردن کج کرده ام و لا غیر.
مخاطب این سطور(و نه ستور) آخر خود لاغرم هستم و لا غیر.

2005-12-02T23:24:00.000+03:30

هرگز کوری را بخاطر آرامش تحمل مکن!*

دوستی چند روز پیش می گفت نکنه می ترسی با حرف زدن با من ایمانت رو از دست بدی؟
حالا گذشته از این که خاک بر فرق من و ایمان من، شبش تو خواب و بیداری به این فکر می کردم که ایمان داشتن به چیزی که نه با حواس مستقیما درک میشه و نه با عقل فهمیده میشه و انقدر وسیعه این نامفهوم! که نمیشه توی ذهن جا داد، وجودی "برتر از خیال و قیاس و گمان و وهم ، وز هر چه گفته اند و شنیدیم و خوانده ایم" چنان وزنی داره که حاشا و کلا که به قول مولانا با "حرف و گفت و صوت" و برتر از این‌ها از دست بره.
خوشا عشقی خوش آغاز و خوش انجام
همه ناکامی اما اصل هر کام...

*علی (ع)

2005-11-28T15:36:00.000+03:30

نیمیم لب دریا...
نیمی همه دردانه!

2005-11-22T23:12:00.000+03:30

به جهان که دید صیدی، که بترسد از رهایی؟

خیلی خوش نیست حال و روزم. از دست خودم.
امروز مدام این میومد تو ذهنم. اصلا یادم نمی اومد کاملش چیه.

صنما تو همچو شیری، من اسیر تو چو آهو
به جهان که دید صیدی، که بترسد از رهایی؟

همگی وبالم از تو، به خدا بنالم از تو
ز همه جدام کردی، ز خودت مده جدایی

الان اولش رو پیدا کردم. بگی نگی دلم خوش شد:

هله عاشقان بشارت، که نماند این جدایی
برسد به یار دلدار، بکند خدا خدایی

به مقام خاک بودی، سفر نهان نمودی
چو به آدمی رسیدی، هله تا به این نپایی

تو مسافری روان کن، سفری بر آسمان کن
تو بجنب پاره پاره، که خدا دهد رهایی

نفسی روی به مغرب، نفسی روی به مشرق
نفسی به عرش اعلا، که ز نور اولیایی

منگر به هر گدایی، که تو خاص ازان مایی
مفروش خویش ارزان، که تو بس گران بهایی

به صف اندر آی تنها، که سفندیار وقتی
در خیبر است برکن، که علی مرتضایی

صنما تو همچو شیری، من اسیر تو چو آهو
به جهان که دید صیدی، که بترسد از رهایی؟

همگی وبالم از تو، به خدا بنالم از تو
ز همه جدام کردی، ز خودت مده جدایی

و من از رهایی سخت می ترسم. می ترسم. می ترسم...

2005-11-21T22:06:00.000+03:30

تو سروش جوان به این نوشته برخوردم، گفتم شاید خوندنش براتون خالی از لطف نباشه.

به زمین نگاه کن! گناهش چیست؟ کدام گناه او را در زیر پای تو قرار داده؟
به آسمان نگاه کن! در انتظار کیست؟ انتظار کدام نگاه آشنا، او را سقف بلندی بر فراز نگاه تو کرده؟
باران را لمس کن! کدام دست، لطافت بی مثال باران را بر سرت می ریزد؟
خورشید را ببین! کدام نگاه بر جانش آتش زده که تا ابد برای تو بسوزد؟
ماه به کدامین جنون راه بلد شبهای تاریک تو میشود؟
ستاره را ببین! فانوس کدام تمنا در قلبش برای تو سوسو می زند؟
به صدای باد گوش کن! کدام دست توانمند این ملودی بی نظیر را در جانش جاری ساخته؟
به این همه زیبایی نگاه کن! پاداش کدام نیکی، اینهمه زیبایی بی دریغ را نصیب تو کرده؟
لحظه ای درنگ کن! خدا در همین نزدیکیست!
مهشید وفاداری/ سروش جوان آذر 84

2005-11-14T23:36:00.000+03:30

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست
همه جا خانه ی عشق است چه مسجد چه کنشت

نمی دونم تجربه کردین یا نه، گاهی مطلبی رو میخونین و به نظرتون خیلی بدیهی میاد اما ممکنه در مرورهای بعد از تصور قبلی خودتون متعجب بشین و اصلا اون مطلب رو نفهمین.
یه همچین چیزی در مورد بعضی تجربه های شهودی آدم(یا لااقل بنده!) هم صادقه. گاهی یه چیزهایی رو حس می کنه که همونموقع ضمنی فکر می کنه چطور چیزی به این وضوح و روشنی رو تا حالا متوجهش نبوده. فردا روزی هم هست که جز یه سایه روشن ذهنی، خبری از اون احساس واضح و روشن نیست.

راستی این هم ظاهرا آخرین جملات آقای خاتمی در دوره ریاست جمهوریه. یادم نیست کجا خوندم:

هرکه ما را یاد کرد ایزد مر او را یار باد
هر که ما را خوار کرد از عمر برخوردار باد
هر که اندر راه ما خاری فکند از دشمنی
هر گلی کز باغ وصلش بشکفد بی خار باد

من که لذت بردم.

2005-11-06T23:50:00.000+03:30

صبح از رادیوی تاکسی یه آوازی پخش می شد که حالم رو دگرگون کرد.

ای سرو بلند قامت دوست!
وه وه که شمایلت چه نیکوست!

در پای لطافت تو میراد،
هر سرو سهی که بر لب جوست.

نازک بدنی که می‌نگنجد
در زیر قبا، چو غنچه در پوست!

ای سخت دلان سست پیمان!
این شرط وفا بود که بی‌دوست،

بنشینم و صبر پیش گیرم،
دنباله‌ی کار خویش گیرم؟

دلم میخواست جای دیگه ای بودم و یه دل سیر گریه می کردم.
چند دقیقه بعد، توی اتوبوس کتاب همراهم رو باز کردم:
"گفته شود: همانگونه که دیدار امروزتان را فراموش کردید، امروز شما را فراموش خواهیم کرد..."
واقعا که سخت دلان سست پیمانی هستیم. نیستیم؟ من که هستم.

2005-11-02T22:00:00.000+03:30

الهی

نسیمی دمید از باغ دوستی
دل را فدا کردیم

بویی یافتیم از خزانه‌ی دوستی
به پادشاهی بر سر عالم ندا کردیم

برقی تافت از مشرق حقیقت
آب و گل کم انگاشتیم و دو گیتی بگذاشتیم

یک نظر کردی
در آن نظر بسوختیم و بگداختیم

بیفزای نظری و این سوخته را مرهم ساز و غرق شده را دریاب
که می زده را هم به می دارو و مرهم بود.

(خواجه عبدا...انصاری)

2005-10-29T20:33:00.000+03:30

آقا همین الا داشتم به دوستم میگفتم ما تو خانواده مون یه ژن سرگردانی داریم، هی دلمون میخواد ملت رو راهنمایی کنیم. حالا پیرزنه بخواد بره اونور خیابون، یا نخواد. ما می بریمش. میخواد کیفش رو هم بزنه تو سر و صورتمون، میخواد نزنه.
اصلا شبها از فکر پیرزنهایی که کسی نیست از خیابون ردشون کنه خوابمون نمی بره.
خدایا توبه.

2005-10-28T13:42:00.000+03:30

در دل سياه شب ،
هر ستاره اي که سر مي زند ، اوست .
چشمک هر ستاره اي ،
نگاه دزدانه ي اوست که مرا پيغام مي دهد
که در زمين تنها نيستي ،
که مرا غروب نيست ،
مرا با تو جدايي نيست ،
مرا بي تو زندگاني نيست ،
مرا بي تو سرنوشتي نيست ، سرگذشتي نيست .
هر ستاره اي مرا مژده اي است
که او هست ، که اوست ،
که او خورشيد بي غروب من است ،
که او وصال بي فراق من است ،
که او حضور بي غيبت من است ،
که او هميشه هست ،
که او همه جا هست ،
که او در هر چه ، در هر که هست ، هست .
که او در دم هر نفس من است .
در کوبه ي هر نبض من است .
طعم هر طعامم اوست .
شهد هر شرابم اوست .
عطر هر ياسي نجواي اوست .
وزش هر نسيمي نوازش اوست .
قطره ي هر شبنمي اشک اوست ...

گاه او را می بینم،
گاه او را می شنوم،
گاه او را می بویم،
گاه او را می چشم،
گاه او را می سنجم،
گاه اورا حس می کنم،
گاه او را درک میکنم،
گاه او را می یابم که مرا مملو خویش کرده است،
گاه خود را صراحی می بینم که از او پر شرابم،
گاه دلم را چشمه ساری می یابم که او در آن می جوشد،
گاه خود را قندیلی می بینم که او در من می سوزد،
می گدازد،
گرمم می کند،
داغم می کند،
بی طاقتم می کند،
به فغانم می آورد،
همچون سپند بر آتش از جا می پراندم،
از خانه می راندم،
به خیابان ها و میدان های خلوت می کشاندم،
و دریغا که نمی دانم چه می گویم...دریغا که نمی دانند چه می گویم.

حلاج شهرم که کسی نمی داند که زبانم چیست؟
که دردم چیست؟
که عشقم چیست؟
که دینم چیست؟
که زندگی ام چیست؟
که جنونم چیست؟
که فغانم چیست؟
که سکوتم چیست؟

"علی شریعتی"

2005-10-26T22:14:00.000+03:30

از خاطرات سفر به عربستان تا مسجد شجره و لبیک گفتن رو نوشتم. شروع سال تحصیلی و دور شدن از زمان سفر باعث شد نوشتن تعطیل بشه تا حالا.
بعد از نماز مغرب و عشا لبیک رو گفتیم و از مسجد اومدیم بیرون. ذکر عجیبیه. حواسم بود که درست نمی فهمم دارم چی میگم ولی دلم نمی خواست قطعش کنم. تو اتوبوس بعد از شام با بچه ها پنج شش نفری-که چقدر دلم براشون تنگ شده- قرار گذاشتیم این ذکر رو انقدر با صدای بلند و با همون ریتم معروفی که لابد شنیده اید، بخونیم که بقیه هم باهامون همراه بشن.(اینهمه ما صدای حاج آقا رو تحمل کرده بودیم حالا نوبت اون بود؛)) بماند که چه بساطی داشتیم سر اینکه یک خمیر دندون توی کیف من از گرما ترکیده بود و بوی نعنا همه جا رو برداشته بود و ... (بوییدنی ها موقع احرام ممنوعند). یه چیز دیگه ای که خوب یادم مونده بحث گرمی بود که سر اولین دیدار کعبه و اولین آرزو که می گفتند برآورده میشه داشتیم: یه عده می گفتند سه تای اول یه عده می گفتند پنج تای اول و... در مورد راست و دروغ بودن این مسئله فکر می کنم بهتره خیلی سخت گیری نکنیم. یه احتمال کوچیک هم می تونه آدم رو به این فکر بندازه که اون چیزی که واقعا دوست داره بهش برسه چیه؟ و همین هم خودش خیلی خوبه.
جاده گذشت و وارد مکه شدیم. بحث شد که امشب بریم اعمال رو انجام بدیم یا فردا صبح زود. خدا خدا می کردم که تصمیم نگیرند امشب بریم اعمال رو انجام بدیم. اصلا دلم نمیخواست بدون آمادگی برم تو اون فضا.
احساس می کردم اومده م جایی که اصلا جای من نیست.

خدای من تو بهتر از هر کسی اینو می دونی... خیلی دوست دارم دوباره برم مکه. تصور می کنم پام که به مسجدالحرام برسه از در ورودی تا مطاف(محل طواف) رو پرواز می کنم. ولی به خودم میگم آخه تو رو چه به مکه. اوندفعه نفهمیده بودی و رفتی... شاید حرجی نباشه! اما اینبار که می دونی همین نفس کشیدنهات رو هم بدهکاری... به چه جرأتی میخوای نزدیک حرم بشی؟
زهی آلودگی و زهی شرمندگی. زهی جسارت و زهی اشتیاق.
حالا این سفر که یه سفر مکانیه. اینجا هم دنیاست. سرای غفلت. میشه با هجوم فکر کاری کرد. میشه به فراموشی سپرد. میشه از خوب فکر کردن فرار کرد. وای از روزی که راه فراری از خودمون و کرده هامون نداشته باشیم. غصه می خورم که روی اینو ندارم، که ازت بخوام منو یه بار دیگه به حریم امنت دعوت کنی. اما راستش ترس بزرگترم مال وقتیه که با این حقیقت که همه جا حریم تو ست-عریان و بی پرده- رو برو بشم و بفهمم که هیچ جا جای من نیست.

2005-10-25T03:50:00.000+03:30

چندانکه تو، امشب با خوندن چند سطر از نهج البلاغه دلهای ما رو به درد آوردی فهمیدم شناخت علی، حتی در حد چند جمله از نهج البلاغه، و درک تفاوت بین اونچه که هست و اونچه که باید باشه، حال موضوع این تفاوت "خود"ت باشی یا "جامعه" ت یا حکومتت یا...، برای دردمند شدن کافیست؛ نه روضه ای نیاز هست و نه روضه خونی. تازه انگار چشم باز می کنی به انسانیتی، که نیست. عدالتی، که نیست. و از همه اینها اسفبارتر تشیعی که نیست.
به "فقدان" مبتلا میشی، انگار چاهی در درون تو سر باز می کنه.
خدایا ... چه باید کرد؟

2005-10-23T15:41:00.000+03:30

یا من فی علوّه قریب...
ای آنکه با همه ی بلند مرتبگی، نزدیکی...

شما هم به دلتون می شینه؟

2005-10-19T23:03:00.000+03:30

به فکر افتاده م که با بیس اون دو واحد "فلسفه علم" که پاس کرده م، یه مطالعه منظم در مورد علم و علم شناسی رو شروع کنم- چراش مفصله -. نمی دونم با رشد نمایی تکالیف درسی و اینهمه کار که تو نوبت انجام دادن گذاشتمشون، به این یکی می رسم یا نه. اگه ان شاء ا...رسیدم، چندتا پست هم اینجا درباره ش می نویسم.
امروز نمره پروژه مون رو گرفتیم. نمی دونم چرا فکر می کنم استاد داور اصلا گزارش پروژه رو نخوند چون همه ش از فونت و فاصله خطوط و... اشکال گرفت، در صورتی که اگه خونده بود به اشکالات مهم تری بر میخورد که من کلی نگرانشون بودم!

2005-10-18T16:12:00.000+03:30

در ادامه پست قبل ببینید این رو:

و ما اصابَکم من مصیبهٍ فبما کسَبَتْ ایدیکمْ و یعفوا عنْ کثیرٍ.
و{هر گونه} مصیبتی به شما برسد به سبب دستاورد خود شماست و{ خدا} از بسیاری در می گذرد.
(شوری-30)

2005-10-14T16:13:00.000+03:30

یه جمله ای بود، نمی دونم شنیده بودم یا خونده بودم، مضمونش این بود که اندوه حاصل دل بستگی به دنیاست.
خب بد هم نمیگفت. هم خودم ازش استفاده می کردم هم برای دیگران تجویز می کردم!
اما به نظرم می رسید یه چیزی کم داره این جمله.غصه هایی هست که هیچ جوری نمیشه به دنیا و خاک و ماده نسبتشون داد...
یکی دو روز پیش این رو خوندم،فکر کردم شاید جمله قبلی روکامل تر کنه :
کسی که در عمل کوتاهی کند، دچار اندوه خواهد شد.

2005-10-13T23:16:00.000+03:30

مثنوي- ابيات 1629 تا1641

...

لقمه و نكته ست كامل را حلال
تو نِه اي كامل، مخور، مي باش لال!

چون تو گوشي، او زبان، ني جنس تو
گوشها را حق بفرمود انصتوا

كودك اول چون بزايد شيرنوش
مدتي خامش بود او جمله گوش

مدتي مي بايدش لب دوختن
از سخن، تا او سخن آموختن

ور نباشد گوش و تي تي مي كند
خويشتن را گنگ گيتي مي كند

كرّ اصلي كِش نبد ز آغاز گوش
لال باشد، كي كند در نطق جوش؟

زانكه اول سمع بايد نُطق را
سوي منطق از ره سمع اندرآ

وادخلوا الابيات من ابوابها
واطلبوا الاغراض في اسبابها

نطق كان موقوفِ راه سمع نيست
جز كه نطق خالق بي طمْع نيست

مُبدعست او تابع استاد ني
مُسنَدِ جمله، ورا اِسناد ني

باقيان هم در حِرَف هم در مَقال
تابع استاد و محتاج مثال

زين سخن گر نيستي بيگانه اي
دلق و اشكي گير در ويرانه اي

...

2005-10-09T01:35:00.000+03:30

یه کم هم روزمره .

امروز دختر رئیس جمهور رو توی دانشکده دیدم. دوستام معرفیش کردن: این فاطمه احمدی نژاده. باید بگم خیلی متواضع بود و نمی دونم همین تواضع یا آرامش چهره ش یا سادگیش یا...خلاصه یه چیزی داشت که اثر خیلی خوبی روم گذاشت.

از روز اولی که کلاسهامون تشکیل شد یه استادی نظرم رو جلب کرده. خلق و خو و برخوردش انقدر مناسب و متعادل به نظر می رسه که همین باعث شده قویاً فکر کنم همچین آدمی سوادش هم خوبه. برای رفتن پیشش و پرسیدن موضوع پروژه هاش تا امروز دست دست کردم و امروز که رفتم فهمیدم قبل از من و دوست همراهم پنج شش نفر دیگه هم بهش مراجعه کرده ن. و هر استادی دوتا دانشجوی فوق بیشتر نمی گیره.
خوشحال خواهم شد اگه بتونم پروژه رو با این انسان نیک بردارم. گرچه رقیب زیاده اما باکی نیست، خدا با ماست! مخصوصا که شنیده م دانشجوهاشو خودش انتخاب می کنه. خدا رو چه دیدی، شاید همونطوری که من از ایشون خوشم اومده ایشون هم از من خوشش بیاد و فکر کنه من دانشجوی خوبیم!!

2005-10-06T14:06:00.000+03:30

کاین ره که تو می روی...

در کمال بی رحمی به این نتیجه رسیدم که بسیار بسیار ساده تر از اونی که فکرش رو بشه کرد، با چیزهای کوچیک و در دسترس، میشه همه ی این ناخوشیها، سرخوردگیها، افسردگیها و... رو برای مدت قابل توجهی تسکین داد.
ای کاش خدا لطفی کنه و به ما جرات بده که با خودمون کمی روراست تر باشیم.

2005-10-05T12:59:00.000+03:30

باز من بی برنامه و بی نظم و شلخته شدم...
وای ی ی...

پ.ن. یک انسان نیک پیدا میشه که به من IEEE user/pass برسونه؟

2005-10-01T23:22:00.000+03:30

خدایا! خدایا! خدایا!
ما رو به چیزی که طاقتش رو نداریم مبتلا نکن. به لافهایی هم که در مورد ظرفیتها و توانایی های خودمون میایم محل نذار.

2005-09-30T23:23:00.000+03:30

من غلام قمرم، غير قمر هيچ مگو
پيش من جز سخن شمع و شكر هيچ مگو

سخن رنج مگو, جز سخن گنج مگو
ور از اين بي خبري، رنج مبر ، هيچ مگو

2005-09-25T12:56:00.000+03:30

گاهي يادت مي ره كه اين يكي دو روزه رو اينجايي و بس. براي همين تحمل بعضي چيزها برات سخت ميشه...

اگر هزار غمست از جفاي او بر دل
هنوز بنده ي اويم كه غمگسار منست

2005-09-21T23:13:00.000+04:30

مثنوي- 1515 تا 1520

…

بار ديگر ما به قصه آمديم
ما از آن قصه برون خود كي شديم؟

گر به جهل آييم آن زندان اوست
ور به علم آييم آن ايوان اوست

ور به خواب آييم مستان وييم
ور به بيداري، به دستان وييم

ور بگرييم ابر پُر زرقِ وييم
ور بخنديم آن زمان برق وييم

ور به خشم و جنگ، عكس قهر اوست
ور به صلح و عذر، عكس مهر اوست

ما كييم اندر جهان پيچ پيچ؟
چون الف! او خود چه دارد؟ هيچ! هيچ!

...

قديم تر ها كه مي خواسته ن الفبا ياد بدن اينطوري مي گفته ن: «الف چيزي ندارد، ب نقطه اي در زير دارد، ج نقطه اي در شكم دارد و...»
اين «الف چيزي ندارد» از همينجاست ظاهرا.

2005-09-18T17:13:00.000+04:30

صورت مساله «دغدغه» است!

يه نوشته اي خوندم از سلمان كه گفتم شايد براي ديگران هم جالب باشه.
اون قسمتش رو كه بيشتر خوشم اومده اينجا ميذارم بقيه ش رو از وبلاگ خودش بخونين.

...
می رسيم به گروه بندی دوم دغدغه ها: "معطوف به زندگی يا فرای زندگی" ... ببين ... دغدغه می تونه معطوف به مسائل زندگی باشه و چيزهايی که زندگی به معنای ساده و عامه کلمه را آسانتر و جالبتر می کنه: خوب خوردن ، خوب ديدن ، خوب شنيدن ، سفر کردن ، معاشرت و اينها ... يا می تونه معطوف به "فرای زندگی" باشه ... مثلا بيا فلسفه ، فرهنگ ، دين و اين تيپ چيزها را در اون دسته جا بديم. در فرهنگی که توش بزرگ شديم ، معمولا به دغدغه های نوع دوم توصيه و از نوع اول باز داشته شده ايم. نکته جالب اينه که با وجود اين طرز ديد ، اتفاقا درصد خيلی زيادی از افراد جامعه مون بعد از مدتها داشتن دغدغه "فرا زندگی" ، به دلايل مختلفی ناگهان "زندگی" به همون معنای ساده کلمه براشون جدی شده ... در حاليکه چه از لحاظ تاريخی در فرهنگ خودمون (مثلا زندگی مولانا) و چه در فرهنگهای ديگه می بينی درصد بسيار زيادی از کسانی که به سطوح عالی اون چيزهايی که اسمش را گذاشتيم "فرای زندگی" رسيده اند ، مسيرشون عبور از "زندگی" و دغدغه های کاملا عادی اش بوده ، نه Bypass کردن کل ماجراهای زندگی ... اما واقعا دغدغه هامون بايد چه جوری ، چه موقع و به چه نسبتی معطوف به "زندگی" يا " فرای زندگی" باشه؟ ...

اين پاراگراف رو از اون مطلب بر داشتم، چون مابقيش دغدغه ي من نيست(زهي خودخواهي!)
نمي فهمم روشنفكر به كي ميگن و عامه به كي. نمي خوام ذهنم رو با واژه هايي درگير كنم كه واقعيت ندارن. عام... خاص... روشنفكر... اهل فكر... وارد اين طبقه بندي هاي انساني نميشم. سوال من خيلي خيلي ابتدايي تر ازين حرفهاست. سوالي كه براي يكي مثل من دونستن جوابش خيلي مهم و تعيين كننده س همين سواليه كه آخر پاراگراف بالا اومده.
دارم به جوابش فكر مي كنم.

2005-09-18T00:03:00.000+04:30

فركانس بالاترين جمله اي كه اين روزها به ذهنم خطور مي كند اينست كه نمي دانم.

2005-09-16T23:09:00.000+04:30

بنده ي من! هنگامي كه به نماز مي ايستي چناني كه گويي خدايان بسيار داري، ولي من چنان به تو توجه مي كنم كه گويي تنها همين يك بنده را دارم.

2005-09-15T23:24:00.000+04:30

يكي از دوستام از مكه يه سوغاتي ازم خواسته بود كه براش پولي نداده باشم. الان داشتم بهش توضيح مي دادم كه ملت نخ هاي پرده ي كعبه رو مي كندن و مياوردن. من نياوردم چون ديدم اگه همه بخوان اينكارو كنن كه چيزي از اين پرده نمي مونه.
اما الان مثل ...دلم ميخواد يه كم از اون نخ داشتم. يه عطشي دارم براي لمس كردنش. ازون حس هايي كه فكر مي كنم اگه قوي تر بود باهاش مي شد زمين و زمان رو طي كرد. چرا؟
شايد چون هر چه باشيم بسته ي اين آب و گليم.

2005-09-14T22:51:00.000+04:30

من بينوا بندگكي سر به راه نبودم
و راه بهشت مينوي من بزرو طوع و خاكساري نبود.
مرا ديگر گونه خدايي مي بايست،
شايسته آفرينه اي كه نواله ناگزير را گردن كج نمي كند...
و خدايي ديگر گونه آفريدم.

شاملو- ابراهيم در آتش

يادش بخير! يه زماني چقدر اين شعر رو زمزمه مي كردم. برداشتم ازش نفي رابطه بنده وار با خدا بود. و اينكه بندگي با كرامت انسان در تضاده.
در حالي كه همه ي اون مدت نواله ناگزير(منظور نه فقط رزق و روزي، هر چيز دوست داشتني مثل لذت، آرامش، محبوبيت و...) رو گردن كج مي كردم... اما اوني رو كه مي ارزه و بايد، نه. و چقدر هم كه فكر مي كردم درست فكر مي كنم! آنكس كه نداند و نداند كه نداند... در جهل مركب ابدالدهر بماند!
بعضي موقعها انقدر در اشتباهي كه بيرون اومدنت مي تونه يه معجزه به حساب بياد. الان گاهي تصور مي كنم اگه هنوز همه چيز مثل قبل بود، اگه قرار بود(باشه) سالهاي سال اونجوري زندگي كنم... و به خودم مي لرزم.

راستي! هنوز هم ميتونم با اين شعر حال كنم ولي نه به معناي قبلي :-) گرچه به گمانم منظور شاعر همون معناي اول بوده.

2005-09-13T16:15:00.000+04:30

و آنرا عشق و سمبل نامند ازيراك به بوستاني ماند بس خوش و خرم، كه چند دانشكده هم در آن روييده، گويا به غلط.
دانشگاه جديدم رو ميگم. با صفاست بسي. تنها مشكلش اينه كه از خونه مون دووووووو...وووووووووووووووره!

2005-09-12T23:57:00.000+04:30

داشتم يكي ازين مجله هاي خانوادگي رو كه افتاده بود روي ميز ورق مي زدم چشمم خورد به اين:
به علي خبر ميدن يكي از خوارج شبها رو به بيداري و خوندن نماز و قرآن و... ميگذرونه. امام ميگه:« خوابي كه از روي يقين باشد بهتر از نمازيست كه با دودلي و ترديد گزارده شود.»
برق از كله م پريد. متوجه شدم از نهج البلاغه است. رفتم از كتابخونه نهج البلاغه رو برداشتم و ببينيد چه چيزهاي جالبي يافتم:

• آن كس كه از آراء و افكار گوناگون استقبال كند صحيح را از خطا خوب شناسد.

• خوشا بحال كسي كه خود را كوچك مي شمارد، و كسب و كار او پاكيزه است و جانش پاك و اخلاقش نيكوست، كه مازاد بر مصرف زندگي را در راه خدا بخشش مي كند و زبان را از زياده گويي باز مي دارد و آزار او به مردم نمي رسد و سنت پيامبر او را كفايت كرده، بدعتي در دين خدا نمي گذارد.

• برترين زهد پنهان كردن زهد است.

2005-09-08T23:43:00.000+04:30

آب در كوزه وما گرد جهان مي گشتيم...
افسوس از سالهايي كه به سرگرداني گذشت.

2005-09-07T16:26:00.000+04:30

مژده اي دل!

كي مي دونست؟ پيمان نشكسته بودم، اما رنجيده بودم.

گرچه حافظ در رنجش زد و پيمان بشكست
لطف او بين كه به لطف از در ما باز آمد…

2005-09-06T22:46:00.000+04:30

براي اولين بار از وقتي از مكه اومدم با كسي از اتفاقات اونجا حرف زدم كه مي فهميد چي ميگم و جالب اينكه خودش اصلا تو اين باغها نيست. صحبتمون از اينجا شروع شد كه چرا ديگه مثل قديمها تلخ نيستم و... اولش مقدمه چيني كردم بعد ديدم نميشه. نميتونم قانعش كنم. ديگه گفتم رفتم مكه و...! چشماش از حدقه زد بيرون. حتي گفت دختر تو با خودت چيكار كردي؟(نوعي ابراز تاسف!) بعد يه كم ساكت شد. پرسيد يعني الان نماز ميخوني؟ اوووووههههه... (ابراز تعجب!)
نمي دونم چقدر با هم حرف زديم. آخرش پرسيد به نظر تو منم مي تونم بيام تو اين قالب؟ گفت مي ترسم اين كارو بكنم و كم بيارم و بعد ...بشه به دلم! ( الان كه مي نويسم يادم مياد كه خودم چقدر مي ترسيدم كم بيارم) گفتم به نظرم حتي پتانسيل اينو داري كه چند وقت ديگه با عبا عمامه ديده بشي!
خيلي سليم النفسه. از بار اولي كه ديدمش حس كردم. ولي بد جوري درگير « خود» شه.
«خود» ش رو دوست داره و ... چه باك... همه مون كم و بيش همينطوريم.

2005-09-04T13:30:00.000+04:30

آه كردم چون رسن شد آه من
گشت آويزان رسن در چاه من

آن رسن بگرفتم و بيرون شدم
شاد و زفت و فربه و گلگون شدم

آفرينها بر تو بادا اي خدا
ناگهان كردي مرا از غم جدا

گر سر هر موي من گردد زبان
لطفهاي تو نيايد در بيان…

رفته بودم سفر. خوش گذشت. جاي شما خالي. ما كه نبوديم، هم نتايج استخدامي ادواري اومد هم ارشد! نتيجه ارشد رو فهميدم اما اون يكي رو نه.

2005-08-21T20:08:00.000+04:30

از وقتي از سفر برگشته م دارم به اين فكر مي كنم كه اصلا چرا مرثيه و حالا اگرم يكي مثل من نيست و از مرثيه خوشش مياد، چرا با اين قافيه.
اونموقعي كه اون اسم رو روي وبلاگم گذاشتم به نظرم مي اومد كه واقعا مناسب احوال و اوضاعه. اما الان ديگه نه.
ديگه كشك سابي بسه.
آره.

2005-08-21T08:20:00.000+04:30

(مثنوي- بيت 375)

صد هزاران دام و دانه ست اي خدا
ما چو مرغان حريص بي نوا

دم به دم ما بسته ي دام نويم
هر يكي گر باز و سيمرغي شويم

مي رهاني هر دمي ما را و باز
سوي دامي مي رويم اي بي نياز

ما دراين انبار، گندم مي كنيم
گندم جمع آمده گم مي كنيم

مي نينديشيم آخر ما به هوش
كين خلل در گندمست از مكر موش

اول اي جان دفع شر موش كن
وانگهان در جمع گندم كوش كن

گر نه موشي دزد در انبار ماست
گندم اعمال چل ساله كجاست؟

ريزه ريزه صدق هر روزه چرا
جمع مي نايد درين انبار ما؟

...

گر هزاران دام باشد در قدم
چون تو با مايي نباشد هيچ غم

هر شبي از دام تن ارواح را
مي رهاني مي كَني الواح را

شب ز زندان بي خبر زندانيان
شب ز دولت بي خبر سلطانيان

نه غم و انديشه ي سود و زيان
نه خيال اين فلان و آن فلان

ليك بهر آنكه روز آيند باز
بر نهد بر پايشان بند دراز

تا كه روزش واكشد زان مرغزار
وز چراگاه آردش در زير بار

كاش چون اصحاب كهف اين روح را
حفظ كردي، يا چو كشتي نوح را

تا ازين طوفان بيداري و هوش
وارهيدي اين ضمير و چشم و گوش

اي بسي اصحاب كهف اندر جهان
پهلوي تو، پيش تو هست اين زمان

يار با او، غار با او در سرود
مهر بر چشمست و بر گوشت، چه سود

2005-08-18T23:56:00.000+04:30

اندرين وادي مرو بي اين دليل

« لا احبﱡ الافلين» گو چون خليل

مسجد شجره ، يعني يكي از شش- هفت ميقات، خيلي زيباست(عكسها). عصر چهارشنبه از مدينه به سمت مسجد شجره حركت كرديم. گفتم كه خداحافظي از مدينه آسون نبود اما كافيه كمي به اين فكر كني كه كجا داري ميري. از همينجاها اثر عجيب مكه كم كم خودش رو نشون ميده.
بعد از نماز مغرب لبيك رو گفتيم. لبيك گفتن يكي از زيباترين قسمتهاي اين عبادته. به نظرم آدم زياد نمي فهمه چي داره ميگه. تفسير به راي مي كنيم ديگه... براي مثل مني كه سالها بود، شايد پنج شش سال، هر دري رو زده بودم، هر دري رو... يه مدت عشق فلسفه منو كشته بود... بعد فلسفه و تحليلگري رو گذاشتم كنار و رفتم پي درويشي و عرفان... يه مدت تريپ شعر و ادبيات و موسيقي ... بعدش نيهيليسم، يه چند وقت تريپ افسردگي و خودكشي، اخيرا هم كه نسبيت گرايي و دم غنيمت شماري و ورزش و پناه بردن به طبيعت و ... يادمه يه بار به يكي از دوستام كه ازم پرسيد اهل فلان چيز هستي يا نه گفتم اهل همه چيز هستم بجز الكل و مواد. گفت ايشالا اهل اونام ميشي!
البته اينها همه تجربيات خوبي بودن. اعتماد به نفسم رو بالا مي بردند، مي تونستم با طيف متنوعي از آدمها ارتباطات خوب و با كيفيت! اي برقرار كنم، اگر لازم باشه بهتر از بقيه صحبت كنم، خلاصه بگم در امور روزمره باعث يه موفقيت نسبي مي شدن. در خلوت خودم هم، چه بسا لذت و آرامش و احساس رهايي و رضايت از خود و... بهم مي دادن. با اينهمه هيچ كدوم اينها، اون چيزي رو كه ميخواستم بهم نمي داد. باعث خوش حالي عميق و موندگاري در من نمي شد. مي فهميدم كه نميشه زياد بهشون دل خوش كرد، اما در عين حال نمي دونستم بايد چه كنم. يه چيزي مي خواستم كه بذارمش اون بالا بالا هاي ذهنم، بر تارك افكارم! اما اينها كم بودند و من هم حواسم بود كه اينها كمند.
اينجوري بود كه اين لبيك گفتن من، به اين معني نبود، كه خدايا! از بس بنده ي خوبيم به فرمان تو اومده م اينجا... نه... حاشا و كلا! (كه چنين لافي بزنم!) به اين معني بود كه خدايا بعد از اينهمه درها كه كوبيده م، اومده م بندگي تو رو تجربه كنم. بعد از اين همه گشتن و نيافتن اميدم -ديگه آخرين اميدم- به توست و حالا اومده م.

لبيك اللهم لبيك
ان الحمد والنعمـﺔ لك و الملك
لا شريك لك لبيك

مي دونين، تا تجربه نكنين نمي فهمين. يا اينجوري بگم، من تا تجربه نكرده بودم نمي فهميدم. نمي دونم اسمش رو چي بذارم، اصالت مكان؟ (كه خودم هيچ بهش معتقد نبودم!) اقلا فكر مي كنم بايد از وضع فعلي خارج بشي، يه فرصتي پيدا كني، يه گوشه ي دنجي، يه ذهن خالي و آروم، بدون هجوم هميشگي افكار. شايد براي همينه كه اولين كاري كه بايد براي اين عبادت انجام داد سفر كردنه.

2005-08-16T01:42:00.000+04:30

ديگه نوشتن هام مرتب و منظم نيست. روزهاي اول همه ش تو خونه بودم و خواب. بين خوابهام-واقعا زياد مي خوابيدم- اين ها رو هم مي نوشتم. اما الان ديگه زندگي رو روال افتاده و مي ريم و ميايم و... اينه كه ديگه نوشتن فراموش ميشه.
تا مدينه بوديم جز رفتن به روضه الرضوان برنامه خاصي نداشتم. البته نمازها رو هم تو مسجد النبي ميخوندم. ساعت غذا جوري بود كه يا غذا رو از دست مي دادي يا روضه الرضوان رو يا نماز رو! هم بايد خيلي ظريف و دقيق برنامه ريزي مي كردي كه مثلا دقيقه نود به نهار يا شام برسي، هم كلي از وقت توي مسير هتل به مسجد ميگذشت كه اجتناب ناپذير بود. باقي وقت هم صرف شست وشوي لباس و خوردن و خوابيدن مي شد! يه قرآن ترجمه دار نسبتا بزرگ هم با خودم برده بودم كه اونجا خيلي به كارم اومد.
آخرين بار ظهر روزي كه ميخواستيم بريم مسجد شجره براي محرم شدن، با لباس احرام رفتم مسجدالنبي كه خداحافظي كنم. انقدر دلم از رفتن تنگ بود ... مني كه موقع اومدن اونهمه گيج و كنگ بودم! فكر مي كردم دفعه بعد كه سر نماز بگم « السلام عليك ايهاالنبي و رحمه ا... و بركاته» از حسرت اون سلامهايي كه اينجا كردم مي ميرم. واقعا مزه ش به اينه كه جلوي خونه ي پيغمبر باشي و بگي « السلام عليك ايهاالنبي ...». اقلا من كه اونموقع تازه فهميدم دارم چي ميگم. گفتم خونه ي پيغمبر، اما واقعا اوني كه ما نزديكش مي ايستاديم خونه ي علي (ع) بود. يه روز همونجاها نشسته بودم و سرم پايين بود و پاهاي مردم رو مي ديدم كه از جلوم رد مي شدن. يه لحظه به خودم گفتم ببين مي توني تصور كني الان n سال پيشه و يكي از اين آدمهايي كه از جلوي تو رد ميشه علي باشه؟ ...
با دلتنگي وحشتناكي از مسجد اومدم بيرون و رفتم هتل اما خب لطفش به اين بود كه تازه بخش اصلي سفر داشت شروع مي شد و اين تنها چيزي بود كه تسكينم مي داد.
هنوز چيزهاي بهتر و شيرين تري هم بود كه نچشيده بودم و خبر نداشتم. اونها رو تو مكه حس كردم و خواهم نوشت.
مي دونين، اين نوشتن ها براي من خيلي خوبه. يه حسي رو در من بيدار مي كنه كه كم كم داره آثار فراموشيش ديده ميشه و نميخوام فراموشش كنم. اقلا نه به اين زودي.

2005-08-13T10:22:00.000+04:30

باد شديدي مياد. خدايا چي ميشه بارون بباره؟ الان خدا ميگه اين بنده ي ما هم كه فقط همين يه دعا رو بلده.
تو هواپيما به سمت عربستان كه مي رفتيم از بالا به طرز وحشتناكي خشك بود اين سرزمين. به دوستم گفتم اينجاها بارون هم مي باره؟ و به اين نتيجه رسيديم كه خير، بارون نمي باره. به شوخي به دوستم گفتم چي ميشه حالا تا ما هستيم يه كمي بارون بباره؟ روز سومي كه اونجا بوديم يه باروني اومد ديدني... عربها از ذوق نمي دونستن چيكار كنن. ما هم بعد از نماز عشا رفتيم زير اين بارون و تا مغز استخون خيس شديم. اين هم عكسش براي اثبات مدعا.

اينجا صحن مسجدالنبيه و دو تا بچه عرب هم كه مشاهده مي فرماييد دارن با بارون كيف مي
كنن.

2005-08-11T22:34:00.000+04:30

اولين باري كه مسجدالنبي رو - از فاصله دور- ديدم، ورودمون به مدينه و از تو اتوبوس بود. بهت عجيبي بود. در عرض هفت هشت ساعت از خونه م، از زندگي پوچ و روزمره ي خودم رسيده بودم جايي كه نمي دونستم كجاست. هنگ كرده بودم. هر چي از تاريخ اسلام و پيامبر و ... مي دونستم و سعي مي كردم بخاطر بيارم انگار پاك شده بود از ذهنم. هاج و واج بودم. الان نوشته هامو هم كه مي خونم جابه جا نوشته م كه چقدر گيجم. از همه بدتر اين كه روحاني كاروان تو اتوبوس ما بود و آخ مي ناليد... صداي بد و بلندش تمركز براي آدم نميذاشت(نمي دونم ميكروفون از كجا آورده بود) بچه ها بيشترشون در راستاي فرمايشات حاج آقا گريه هاي اساسي اي مي كردن. خلاصه تركيب گيجي خودم و شرايطي كه توش بودم، معجون سرسام آوري شده بود.
به هتل كه رسيديدم رسما از رفتن شبانه به مسجدالنبي (برنامه كاروان) فرار كردم و رفتم خوابيدم و سعي كردم به هيچي فكر نكنم. اما داغون بودم.
صبح ساعت سه و نيم رفتم مسجد النبي.
احساس مي كردم دارم به يه جاي مهربوني وارد ميشم. پيش كسي كه با همه بزرگي، دعوت كننده است. مي تونم بگم تركيبي از شرم و ادب و يه جور خوشحالي ... حالا كه دارم اينها رو مي نويسم مي بينم ترس واقعا بي مورده وقتي مهمون كسي هستي كه اصلا مرامش سنجش آدمها نيست. كسي كه ديگه خدا هم از دست مهربوني و دلسوزي اين بشر صداش در اومده و گفته عزيز من! تو فقط بشير و نذير هستي! كم مونده جونت رو سر هدايت آدمها از دست بدي.
بعد از نماز صبح كاروان برنامه ي «بين الحرمين» داشت.(محوطه بين مسجد قديم و بقيع) رفتم ديدم حاج آقا و ملت نشسته ن به گريه و زاري. من هم كه كشته مرده ي اين برنامه ها... ول كردم رفتم نشستم تو صحن روبروي قبه الخضرا تا هوا روشن شد. فرمودند كه ميريم بقيع.
بقيع رو براي خانمها كلا ممنوع كرده ن. اما از دور يه چيزايي نشونمون دادن تو مايه هاي:« اونجا كه ملت ازدحام كرده ن قبر چهار امامه...». اولا كه چيزي ديده نمي شد. خب. گريه م كه نمي گرفت مثل بيشتر همراهان كه گريه هاي جگرسوزي مي كردن. مدام به اين فكر مي كردم كه خدا وكيلي اصلا تو امام سجاد يا امام باقر يا... رو ميشناسي؟ مي توني تصور كني چه جور آدمي بوده؟ اگر الان زنده بود چطور زندگي مي كرد؟ شبيه كدوم يك از آدمهايي كه تو ميشناسي مي شد؟ خب جواب اين سوالها منفيه. پس اينجا چه مي كني؟ ميخواي زيارت نامه بخوني كه بگي گواهي مي دهم كه تو چنين و چنان بودي؟ اين هم كه دروغه! ... ديگه بجز همين يكبار، بقيع نرفتم. ديدم نه چيزي مي بينم، نه چيزي تو ذهن دارم، و فكر كردم بيفايده س. ترجيح دادم وقتم رو جايي بگذرونم كه مقدمات و دانسته هاي زيادي نميخواد. ضمن اينكه تو مدينه دنبال يه چيز خيلي مهم و عزيز بودم، دنبال نشانه هايي از علي (ع) و شنيده بودم خونه ش نزديك مسجد پيغمبر بوده.

2005-08-10T03:13:00.000+04:30

و اما مسجد النبي. يه بخشي از اين مسجد به مسجد قديم معروفه كه همون مسجد پيامبره، شامل خانه پيامبر و علي و فاطمه (ع) و منبري و محرابي و محل اذان گفتن بلال و سكوي اصحاب صفه و ستون هاي مشهوري مثل ستون توبه و ستون حنانه و... مدفن ابوبكر و عمر هم تو همين مسجد قديم و درست كنار مدفن پيامبره. در مجاورت اين مسجد قديم -كه مساحت آنچناني هم نداره- يك مسجد زيبا با مساحتي چند ده برابر مسجد اوليه ساخته ن.معماري ايتاليايي و فرش كاشان و لوسترهاي چكسلواكي و... خلاصه بهترينها رو از همه جاي دنيا جمع كرده ن براي ساخت اين مسجد.
مسجد قديم كه محل اصلي زيارت و صفا و اينهاست فقط و فقط از 7 تا 10 صبح و 1 تا 3 عصر براي خانمها بازه. اونهم چطوري...من دوبار از دور شاهد لحظه باز شدن درها بودم. درها رو چندتا شرطه ي مرد باز مي كنن كه بعد از باز كردن در وظيفه شون كمك به انسانهاي زير دست و پا مونده س. جمعيت پشت در مثل سيل به راهروي منتهي به مسجد قديم سرازير ميشه. از شدت هجوم ملت زمين زير پاي ما كه فاصله ايمني رو به شكل قابل توجهي حفظ كرده بوديم مي لرزيد. اين خوان اول. بايد صبر كني تا راهي باز بشه و به سمت مسجد قديم بري. تو اين مسير يك قسمت هست كه مردها ايستاده ن و صحنه تماشايي ورود خانمها رو سياحت مي كنن. مثل فيلمي كه هر روز سر ساعت مشخصي پخش بشه!
حد فاصل مسجد قديم و جديد يك حياط چتر داره. از لابلاي چترها اون گنبد سبز معروف پيداست. من معمولا همون ورودي مسجد قديم، يه جاي خلوت پيدا مي كردم كه به قبه الخضرا يا خونه پيامبر و مخصوصا خونه حضرت علي ديد داشته باشه و مي ايستادم سلام و عليك خودم رو مي كردم. اما معمولا زوار علاقه دارن برن داخل مسجد قديم، جايي كه حد فاصل خونه و محراب پيامبره و خود پيامبر گفته اونجا باغي از باغهاي بهشته (روضه الرضوان) و اتفاقا سعودي هم اونجا رو با فرشهاي سبز رنگ مشخص كرده. اين ديگه يك خوان اساسيه. دو تا شرطه يك طناب رو جلوي ورودي اين باغ بهشتي مي گيرن تا عده اي كه اون تو هستند برن بيرون. حالا اون عده، يا مثل آدم ملاحظه ديگران رو مي كنن و يكي، دوتا، سه تا ، خلاصه چند تا نماز كه خوندن ميرن بيرون، يا انقدر مي مونن تا با توپ و تشر و در مراحل بعد زور، بيرونشون كنن. اما لحظه اي كه طناب رو ول مي كنن هم مشابه همون باز شدن درهاست. روزهاي اول كه نمي دونستم اون جلو چه خبره و چرا مردم ازدحام مي كنن، هر چند دقيقه يكبار صداي داد و فرياد و جيغ و... ميشنيدم فكر مي كردم مثلا در خونه حضرت علي رو باز كرده ن يا... تا با راهنمايي دوستان فهميدم اونجا ماجراش اينه. فكر كنم حداكثر سه بار تونستم برم داخل روضه الرضوان. دفعه اول كه با مشقت فراوان و در آستانه كمپوت شدن، اما بارهاي بعد خيلي راحت و طبيعي رفتم و دلم هم نميومد زياد بمونم هم بخاطر مردم اون بيرون كه صد برابر من سوز و گداز و احساسات داشتن نسبت به اين محدوده و هم بخاطر شرطه هاي بيچاره كه مدام بايد ميگفتن «حاج خانم وقت تموم شد(به فارسي سليس) اذيت نكن.» و به بيرون بهشتي ها بايد ميگفتن «صبر يا حجّا، ان ا... مع الصابرين!».
در مورد مسجد قديم باز هم مي نويسم. الان كه داشتم اينا رو مي نوشتم تازه يه كم احساس كردم الان كجام و اونجا كجا بود.

2005-08-09T10:23:00.000+04:30

مدينه شهر بسيار آروم و - همونطور كه همه ميگن- غمگينيه. از نظر ارتفاع انقدر پسته كه اصلا ستاره ديده نميشه تو آسمونش. هواش گرم و خشكه. هتل ما بسيار به حرم نزديك بود، به همين دليل در مورد بقيه جاهاي شهر نمي تونم اظهار نظر كنم و اين چيزهايي كه ميگم در مورد همون حوالي صادقه.
ساعت سه و نيم صبح اذان نماز شب رو ميگن. باور نمي كنيد چه جمعيتي به سمت حرم سرازير ميشه اين نصف شبي. عربستان مذهب رسميش وهابيته كه يه مذهب جديد و من درآورديه. شيعه هم بسيار كمه تو اين كشور و اونطوري كه خودشون ميگفتن شيعه هاي سعودي بسيار خفن هستند يعني ديگه اصلا از زنهاشون همون چشم و اينها هم ديده نميشه. نه مثل ما ايرانيها كه اصلا مسلمون به حساب نميايم.
سرشماري نداره اين كشور و زنهاش شناسنامه ندارن. پوشش تقريبا همه ي زنهاي سعودي مانتوي عربي با شال و روبنده، يا چادر عربي با روبنده و دستكشه و از دختر بچه تا پيرزنها، همه سرتا پا مشكي پوشن. از اين زنها فقط ميشه گاهي يك جفت چشم ديد كه به طرز عجيبي بي احساسن اين چشمها. خلاصه زنها -تو مدينه- مثل يه سري اشباح سياه پوش مي مونن. به پوشوندن موي سر خيلي اهميت ميدن اما جوراب نمي پوشن و كفش هم! از مردهاشونم فكر كنم همين بس باشه اگه بگم ما روز دوم - با اشاره مدير كاروان- با طيب خاطر رفتيم چادر عربي خريديم و سرمون كرديم. چون با توجه به پوشش زنهاي خودشون ما با مانتو و شلوار تقريبا اونجا عريان به حساب ميومديم.
اطراف مسجدالنبي فارسي صحبت كردن بسيار رايجه و تومان هم كه مثل نقل و نبات رد و بدل ميشه. اينم بگم كه از يك كيلومتري ايرانيها تابلون تو عربستان.
مي گفتم كه ساعت سه و نيم اذان ميگن و اين شهر مرده يكهو زنده ميشه. ديگه ملت ميرن حرم تا ساعت چهار و خرده اي كه اذان نماز صبحه و بعدش هم اقامه با فاصله بين يك ربع تا نيم ساعت گفته ميشه و نماز جماعت و... نماز كه تموم ميشه ساعت هنوز پنج نشده و هوا تاريكه كه روز كاري فروشنده هاي دور حرم شروع ميشه.
نكته جالب در مورد نمازهاشون اينه كه بعد از حمد آمين ميگن و بجاي سوره معمولا چند آيه از يه سوره طولاني رو ميخونن. قبل از اينكه ا...اكبر اذان رو بگن فروشگاها و مغازه ها و... همه تعطيل ميشن. اونهم درست پنج بار در روز نه مثل ما سه بار. به نمازهاي نافله (مستحب) اهميت ميدن. از اينكه اذان نماز شب دارن معلومه ديگه نه؟
خب فكر كنم حواشي تموم شد. الان ديگه ميشه در مورد مسجد النبي نوشت. عكسها رو ميتونين اينجا ببينين. تنها كار مفيدي كه بين خوابهاي طولاني روزانه م انجام دادم.

2005-08-08T01:46:00.000+04:30

عربستان از پنجره هواپيما يه بيابون وسيعه. اولين شهري هم كه ما ديديم جده بود كه يه شهر ساحليه(فكر مي كنم كنار درياي سرخ) و هواي شرجيش منو ياد اهواز خودمون مينداخت. منظور از جده، همون حوّا ي خودمونه كه ظاهرا تو اين شهر دفن شده. تا جده حدود دو ساعت و نيم تو هواپيما بوديم. نهار جالبمون در هواپيما عبارت بود از زرشك پلو با مرغ كه تابلو بود يكي دو بار سرد و گرم شده، ماست، سالاد، نوشابه و شله زرد! بدون توقف در جده - فقط در حد تحويل گرفتن بار از فرودگاه- و حول و حوش چهار بعد از ظهر سوار اتوبوسي شديم كه به شدت در برابر نور و گرما عايق شده بود و به سمت مدينه مي رفت. حدود 5 ساعت فاصله دارن اين دوتا شهر و بين راه هم يه ايستگاه هست به اسم ساسكا كه من فقط متوجه نمازخونه و دستشويي و رستورانش شدم و نمي دونم اهميت استراتژيك ديگه اي هم داره يا نه(مثلا شهري باشه يا...) ما توي همين ايستگاه شام خورديم واز همين ايستگاه يعني 200 كيلومتري مدينه چشمم به جاده بود. براي يادآوري يه نگاه به دفتر خاطراتم ميندازم:
«مدينه 40 كيلومتر!عجيبه. اصلا باورم نميشه كجا دارم ميرم. شهر محمد(ص)، شهري كه علي سخت ترين سالهاش رو اونجا گذروند... من؟ 40 كيلومتري مدينه؟ اصلا واقعي به نظر نمياد.»
دوست داشتم زود برسيم.

2005-08-06T19:06:00.000+04:30

دلم ميخواد از سفرم بنويسم. اما هنوز خودم نشده م. تو اين مدت خواب شب نداشتم. مخصوصا يك هفته ي آخر رو تو مكه. شبها از ساعت 1 مي رفتم تا بعد از نماز صبح و تقريبا از 6-7 تا 12 اينا ميخوابيدم. كه البته اونجا همينقدر خوابيدن- و كمتر ازين هم- واقعا جواب ميده. (بچه ها ميگفتن تو معلوم هست شبها كجا ميري!؟) اينه كه اينجا همه ش ميخوابم. فكر مي كردم برگردم خيلي ناراحت و بي قرارخواهم بود، اما نيستم. يكي دوبار خيلي دلم گرفت اما گذرا بود. هنوز هم فكر ميكنم يه بار از خواب بيدار ميشم و مي بينم اونجام. نمي دونم. اونجا هم كه بودم فكر مي كردم دارم خواب مي بينم.

2005-08-05T13:32:00.000+04:30

برگشتم.
زود گذشت.
دو هفته به هيچي فكر نكردم. انگار اين دو هفته جزء زندگيم نبود. زندگي به معني گذران عمر در هياهو و روزمرگي. الان احساس مي كنم پرت شده م وسط يه جاي غريبه و كج و كوله و معيوب و دارم دست و پا ميزنم مگر بتونم اون حال خوش رو اينجا پيدا كنم.
خوش گذشت. سختي هم داشت، اما خوش گذشت.